Στις 16:45 σήμερα, Δευτέρα 19 Απριλίου 2021, στην είσοδο του Πόρτο Χελίου, συνέβη τροχαίο ατύχημα, ευτυχώς χωρίς σοβαρές συνέπειες.

Ένα Honda Civic σεντάν, ερχόμενο από Κρανίδι, μετά το γεφύρι του Δρούζα, έκοψε για να πάρει την ευθεία προς το Χέλι.

Για άγνωστους λόγους, αμέσως μετά το παλαιοπωλείο της Πουλχερίας, ο οδηγός έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και το όχημα, αφού ξήλωσε κάμποσα μέτρα περίφραξης στο γειτονικό χωράφι, τελικά σταμάτησε την πορεία του, κάθετα, μέσα στις ελιές.

Ευτυχώς, τελικά, οι ζημιές ήσαν μόνο υλικές. Κανείς δεν έπαθε τίποτα.

Το αμάξι απομακρύνθηκε με γερανό εταιρείας Οδικής Ασφάλειας και η γειτονιά, που σηκώθηκε στο πόδι από τον γδούπο του ατυχήματος, συνέχισε να ζει στους κανονικούς ρυθμούς της.

Ρεπορτάζ – φωτο: Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

Ποιός δεν θυμάται, από τους (πολύ) μεγαλύτερους στο Κρανίδι, τον μάστρο – Σπύρο Δεκαβάλα;

Μάστορας καλός, επισκεύαζε όπλα, ραπτομηχανές, ρολόγια και ό,τι άλλο του έπεφτε στα χέρια. Ήταν όμως και άνθρωπος θυμόσοφος και πλακατζής. Να, λοιπόν, κάποιες όμορφες ιστορίες του

Η μισή πληρωμή

Κάποτε πήγαν την ίδια ώρα να πληρώσουν για μια επισκευή δύο πελάτες του, που ο ένας ήταν κουτσός. Ο μάστρο – Σπύρος είχε κάνει την ίδια δουλειά και για τους δύο αλλά στον κουτσό πήρε τα μισά λεφτά.

-Γιατί μάστρο – Σπύρο εμένα μου πήρες τα διπλά; Διαμαρτυρήθηκε ο άλλος.

-Θα ήθελες να σε έκανε ο Θεός σαν κι αυτόν; τον αποστόμωσε.

Το κουβεντολόι

Μια φορά, μπροστά από την πόρτα του μαγαζιού του είχαν σταθεί δύο γυναίκες και το είχαν στρώσει στην κουβέντα με τις ώρες. Δεν άντεξε στο τέλος ο μάστρο – Σπύρος, πήρε δύο καρέκλες και τους τις δίνει λέγοντας:

-Ε, τ’ ρινν νάνι, πόσστε γιο σστούαρρ. (Ε, καθίστε τώρα κάτω, μη στέκεστε όρθιες)

Η κουβέντα κόπηκε στη μέση και οι κυράδες σκόρπισαν για τα σπίτια τους.

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

Υ.Γ.1 Τις ιστορίες τις άκουσα κατά σειρά (μια απ’ τον καθένα) από τον Μάνθο Μέξη και τον Φτύμη Τουτουντζή.

Υ.Γ.2 Εκείνη την εποχή, στο Κρανίδι, τα αρβανίτικα ήταν η γλώσσα της καθημερινότητας…

…………

Έχει δημοσιευτεί στο βιβλίο μου «Παλιές Ιστορίες (που βγάζουν γέλιο)», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ερωδιός». Το βιβλίο βραβεύτηκε ως «Βιβλίο Χρονιάς» (2019) από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων Ελλάδας.

φωτο:  Κρανιδι παλιές φωτογραφιες

Δείτε ακόμα: Η ποδιά του μάστρο – Σπύρου Δεκαβάλα (παλιά Κρανιδιώτικη ιστορία)

Καλημέρα Ερμιονίδα, Σπέτσες & Ύδρα!

Η προσπάθεια με το νέο διαδικτυακό ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ Ερμιονίδας, ξεκίνησε ακριβώς πριν ένα μήνα, στις 15 Μαρτίου 2021.

Ήρθε η ώρα, επομένως, ενός πρώτου απολογισμού.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Αυτόν τον πρώτο μήνα λειτουργίας μας, σύμφωνα με τα στοιχεία του Google Analytics, κάναμε 384 δημοσιεύσεις. Οι δημοσιεύσεις μας κατέγραψαν 66.697 προβολές και «άνοιξαν» για να τις διαβάσουν 21.128 υπολογιστές (Personal computers, smartphones, tablets).

ΣΠΕΤΣΕΣ – ΥΔΡΑ

Επειδή, ιστορικά, εκκλησιαστικά και πρακτικά, ο χώρος της Ερμιονίδας δεν μπορεί (και δεν επιτρέπεται) να απομονωθεί από τις Σπέτσες και την Ύδρα, η θεματολογία μας επεκτάθηκε, από την πρώτη στιγμή και στους τρεις τόπους. Με μεγάλη αποδοχή από τον αναγνωστικό τους κοινό. Έτσι, αποφασίσαμε, από σήμερα, ο τίτλος μας να γίνει ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ Ερμιονίδας, Σπετσών & Ύδρας.

ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

Όπως θα έχετε διαπιστώσει, η θεματολογία μας δεν αποκλείει κανέναν και πολύ περισσότερο δεν τοποθετούμεθα πολιτικά και προσωπικά, υπέρ ή κατά του οποιουδήποτε. Σεβόμαστε τον καθένα και την άποψή του και διεκδικούμε να είναι σεβαστή η αγαθή μας προαίρεση σε κάθε μας δημοσιογραφικό βήμα, που κάποτε θα χρειαστεί να εμπεριέχει και κριτική.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ & ΠΗΓΕΣ

Σε κάθε πρωτότυπο άρθρο μας υπογράφουμε και από όπου ερανιζόμαστε θέματα παραπέμπουμε με ενεργό σύνδεσμο στις πηγές μας.

ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Για να μην σας ζαλίζουμε, κλείνουμε αυτό μας το σημείωμα με ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ προς ΟΛΟΥΣ εσάς, που εμπιστευτήκατε και στηρίζετε την προσπάθειά μας και ευχόμενοι ΥΓΕΙΑ και γρήγορη επανεκκίνηση της Κοινωνίας και της Οικονομίας, προχωράμε!

Ιάσονας Γ. Μουσταΐρας

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

& οι συνεργάτες

Ο ξάδερφός μου ο Ανδρέας, προ αμνημονεύτων χρόνων, αρραβωνιάστηκε στο Κρανίδι (και στη συνέχεια παντρεύτηκε, φυσικά).

Έρωτας νεανικός και πόθος ανεξέλεγκτος τον κατέτρωγαν, όμως τα ήθη της εποχής ήσαν αυστηρά και η όποια παρέκκλιση, από τα κοινωνικώς αποδεκτά, απορριπτέα και καταδικαστέα.

Έλα, όμως, που ο Ανδρέας ήταν ξερό Δαλαμαναριώτικο κεφάλι, αγύριστο. Ήθελε την αρραβωνιάρα τώρα και δεν είχε την υπομονή να περιμένει μέχρι το γάμο…

Έτσι, ένα βράδυ, που τον φιλοξενούσαν τα πεθερικά στο παλιό αρχοντικό τους στην Μπαρδούνια, έψαχνε απεγνωσμένα να βρει τρόπο να επισκεφθεί την κοπέλα στο κατάλυμά της, όταν ο Μορφέας θα είχε σφαλίσει τα μάτια των πεθερικών.

Του είχαν δώσει δικό του δωμάτιο, όμως, πριν καληνυχτίσει, βρήκε τον τρόπο και ρώτησε συνθηματικά την αρραβωνιάρα, να του πει πού θα κοιμηθεί αυτή.

«Εκεί, στο δωμάτιο, στο βάθος θα είμαι, Ανδρέα μου» τον ενημέρωσε

Φόρεσε τη νυχτικιά του την άσπρη και τον λευκό σκούφο – το κλασικό ένδυμα ύπνου της εποχής – και ξάπλωσε στο κρεβάτι του, στήνοντας αυτί, μέχρι να πάψουν οι θόρυβοι ανθρώπινης δραστηριότητας στο σπίτι.

Άφησε να περάσει και κανένα μισάωρο ακόμα, για να είναι σίγουρος, και άνοιξε, κρατώντας την ανάσα του, την πόρτα. Ένα ροχαλητό – του πεθερού – έσπαζε μόνο την ησυχία της νύχτας. Ήταν ώρα για… δράση.

Προχώρησε ακροποδητί προς το δωμάτιο που του είχε υποδειχτεί. Όλα έβαιναν καλώς. Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει από τη λαχτάρα αλλά και από την αγωνία. Οι σφυγμοί του χτυπούσαν… «κόκκινο»!

Άνοιξε, προσεχτικά, την πόρτα, φοβούμενος πάντα μήπως και τρίξει και πλησίασε στο κρεβάτι. Ήταν η ώρα της αλήθειας! Το αίμα σφυροκοπούσε τα μηνίγγια του. Σήκωσε τα σκεπάσματα και… βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με την… πεθερά, που κοιμόταν στο κρεβάτι της κόρης!

«Ψάχνεις τίποτα, Ανδρέα μου;» τον ρώτησε, δήθεν αθώα, αυτή.

Τι να πει κι αυτός; «Την τουαλέτα! Φαίνεται με πείραξε το κρασί.»

«Απέναντι είναι Ανδρέα μου, στην από ‘κει πόρτα» και τον ξαπέστειλε…

Τελικά, ο ξάδερφος, είδε… «φως» μετά τις σχετικές ευλογίες της εκκλησίας, όπου «έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν»…

Αλλά την λαχτάρα δεν την ξεπέρασε ποτέ!

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

rebetaskeri.blogspot.com

φωτο:  Κρανιδι παλιές φωτογραφιες

Ποιός δεν θυμάται, από τους (πολύ) μεγαλύτερους στο Κρανίδι, τον μάστρο – Σπύρο Δεκαβάλα;

Μάστορας καλός, επισκεύαζε όπλα, ραπτομηχανές, ρολόγια και ό,τι άλλο του έπεφτε στα χέρια του. Ήταν όμως και άνθρωπος θυμόσοφος και πλακατζής. Να, λοιπόν, μια από τις όμορφες ιστορίες του

Η ποδιά

Ο μάστρο – Σπύρος κυκλοφορούσε πάντα έχοντας δεμένη στη μέση του μια ποδίτσα σκούρα.

Μια Κυριακή πέρναγε από μια γειτονιά, όπου ήταν μαζεμένες γυναίκες.

-Καλέ μάστρο – Σπύρο, σήμερα Κυριακή δεν ντρέπεσαι να γυρνάς με την ποδιά; Τον πείραξαν.

Και ο μάστρο – Σπύρος (που ήταν χωρισμένος) δικαιολόγησε έτσι την εμφάνισή του:

-Μωρή σκαμ κουμπί, τσέλα ντο μα κέπνιε (Μωρή, δεν έχω κουμπιά (στο παντελόνι) και δεν έχω ποια να μου τα ράψει)! Τους απάντησε στα Αρβανίτικα. Σαν να τους έλεγε: «Όποια προτίθεται ας έρθει…».

Τ’ άκουσαν οι κυράδες και κατάπιαν τη γλώσσα τους.

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

Υ.Γ.1 Την ιστορία την άκουσα από τον Αναστάσιο Καρανικόλα.

Υ.Γ.2 Εκείνη την εποχή, στο Κρανίδι, τα αρβανίτικα ήταν η γλώσσα της καθημερινότητας…

…………

Έχει δημοσιευτεί στο βιβλίο μου «Παλιές Ιστορίες (που βγάζουν γέλιο)», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ερωδιός». Το βιβλίο βραβεύτηκε ως «Βιβλίο Χρονιάς» (2019) από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων Ελλάδας.

Ο Βασίλης Λ. είχε ένα δενδροπερίβολο με πορτοκαλιές, στον Κάμπο του Κρανιδίου. Είχε και έναν σκύλο, να το φυλάει.

Αυτό το σκυλί ποτέ δεν αποφάσισε τι όνομα να του δώσει και από μικρό, πάνω στον προβληματισμό του, τού φώναζε: «Τ’ όνομά σου», έτσι που του έμεινε αυτό για όνομα. Φώναζε «Τ’ όνομά σου» και ο σκύλος άκουγε. Το κράτησε, λοιπόν, να το φωνάζει έτσι, γιατί είχε και την πλάκα του.

Μια μέρα, ο φίλος του ο Σωτήρης, που τον ήθελε για μια δουλειά, μπήκε στο περιβόλι χωρίς να υπολογίσει την ύπαρξη του σκύλου. Ο σκύλος, όμως, που ήταν άγριος τσοπανόσκυλος και καλός φύλακας, τον έστρωσε στο κυνήγι. Τι να κάνει αυτός, για να φυλαχτεί από τα δόντια του, σκαρφάλωσε πάνω σε μια πορτοκαλιά.

Έλα, όμως, που η πορτοκαλιά δεν ήταν πολύ ψηλή και ο σκύλος, πηδώντας, τον άρπαζε. Τι να κάνει κι αυτός, έμπηξε τις φωνές για να γλιτώσει:

-Βασίλη, Βασίλη!

-Τι είναι ρε, τι τρέχει; Ακούει από το βάθος του περιβολιού.

-Μάζεψε το σκύλο σου, μου όρμηξε και θα με φάει!

-Φώναξε του «Τ’ όνομά σου», να τ’ ακούσει και να σ’ αφήσει!

-Σωτήρης, Σωτήρης!

-«Τ’ όνομά σου», σου είπα!

Και αυτός, απελπισμένος, συνέχιζε:

-Σωτήρης, Σωτήρης!

Μέχρι που έφτασε κοντά τ’ αφεντικό τού σκύλου και τον μάζεψε. Τότε ο έρμος ο Σωτήρης κατάλαβε ποιο ήταν το όνομα του σκύλου…

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

Πηγή: rebetaskeri.blogspot.com

Η ευρύτερη περιοχή της Ελληνικής Ριβιέρας αποτελεί, τελευταία, πόλο έλξης για κινηματογραφικές υπερπαραγωγές.

Μετά την είδηση πως το καλοκαίρι θα γίνονται γυρίσματα της νέας ταινίας του Daniel Craig, μια νέα πληροφορία κυκλοφόρησε στις gossip ειδήσεις και «ταράζει τα νερά».

Ο Δημήτρης Σειρηνάκης ετοιμάζεται, με πλήρες συνεργείο και εντυπωσιακά κορμιά – πρωταγωνίστριες, να αρχίσει γυρίσματα μέσα στον Ιούλιο σε Ερμιονίδα και Σπέτσες. Μάλιστα, θεωρείται σίγουρη η συμμετοχή στην ταινία της Ιωάννας Τούνη!

Η ταινία θα έχει σχέση με την γενικότερη κατάσταση της πανδημίας, όπως διαφαίνεται από τον τίτλο που διέρρευσε.

Πρώτη σκέψη είναι: «Κάνε μου ένα rapid test στα πεταχτά» αν και είναι πολύ πιθανόν να αλλάξει…

Το σίγουρο είναι πως για τους ανδρικούς ρόλους ο Δημήτρης Σειρηνάκης προτίθεται να κάνει casting, μεταξύ υποψηφίων που θα τους αναζητήσει σε Πόρτο Χέλι και Σπέτσες.

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

Τα χρόνια τα παλιά, ήρθε καινούργιος δάσκαλος στα Δίδυμα. Φτάνοντας στο χωριό, συναντήθηκε με χωριανό, που είχε κανονιστεί  να του νοικιάσει δωμάτιο να μένει.

Είπανε τα τυπικά, είδε το δωμάτιο, του άρεσε και άφησε σε μια γωνιά τη βαλίτσα του, να την τακτοποιήσει αργότερα.

«Πότε πιάνεις δουλειά;» τον ρώτησε ο σπιτονοικοκύρης.

«Από αύριο. Αλλά λέω να πάω σήμερα μια βόλτα απ’ το σχολείο, να γνωρίσω τα παιδιά»

«Να πας, να σε γνωρίσουν κι αυτά. Είναι καλά παιδιά» τον παρότρυνε

Στο σχολείο, τα παιδάκια φρόνιμα, ήσυχα και περίεργα, κάθονταν στα θρανία τους και περίμεναν να γνωρίσουν τον καινούργιο δάσκαλο. Στις πρώτες σειρές, όπως συνηθιζόταν, τα πρωτάκια.

Συστήθηκε αυτός, τους είπε μερικά λόγια μαζί και δυο τρία κοπλιμέντα για το χωριό και στη συνέχεια απευθύνθηκε στο πρωτάκι που ήταν μπροστά του:

«Πώς λέγεσαι αγόρι μου;»

«Νούκου ντι» πήρε την απάντηση.

«Εσύ, κούκλα μου, πώς λέγεσαι;» απευθύνθηκε σε ένα κοριτσάκι παραδίπλα.

«Νούκου ντι» κι εδώ…

Ρώτησε άλλα δυο – τρία, πήρε την ίδια απάντηση, παραξενεύτηκε αλλά δεν σχολίασε. Τέλος πάντων, ενημέρωσε τα παιδιά ότι από την επομένη ξεκινάνε μαζί, τα αποχαιρέτισε και κίνησε να πάει στο δωμάτιό του να ξεκουραστεί απ’ το ταξίδι.

Την ώρα που έβαζε στην πόρτα το κλειδί, τον πλησίασε ο σπιτονοικοκύρης.

«Πώς τα είδες τα παιδιά;» ρώτησε να μάθει τις πρώτες εντυπώσεις.

«Πολύ φρόνιμα, νοικοκυρεμένα και καθαρά. Μόνο που μου γεννήθηκε μια σοβαρή απορία»

«Δηλαδή;»

«Όλοι μιας οικογένειας είσαστε στο χωριό; Όλοι… Νουκουντήδες;»

Και τότε αυτός, κάθισε και εξήγησε στο δάσκαλο πως το «Νούκου ντι», στα Αρβανίτικα, σημαίνει «δεν καταλαβαίνω»… Και κατάλαβε.

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

Φωτογραφία εποχής άσχετη με το χωριό

Τον Σεπτέμβριο του 2008, ο Στέφος Αλεξανδρίδης, ο φωτογράφος – μύθος της Ερμιονίδας (και του Αργοσαρωνικού), με επισκέφθηκε στο γραφείο του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ, που διατηρούσα στο Κρανίδι,

πάνω από το Φαρμακείο της κας Γιώτας Μουδάκη – Φασιλή. Ήρθε για να υλοποιήσουμε μια παλιότερη ιδέα του, να δημοσιεύσουμε στην εφημερίδα μου ιστορίες που είχε ζήσει ή ακούσει κατά την εξηντάχρονη καριέρα του, πλαισιωμένες με τις αντίστοιχες φωτογραφίες, που είχε τραβήξει ο ίδιος (ή κάποιος δικός του με αυτόν πρωταγωνιστή).

Θα πρέπει να τονίσω πως ο φωτογράφος Στέφος, μέσα από τα πρόσωπα – πρωταγωνιστές των πλάνων που τραβούσε, κατέγραφε, ουσιαστικά ως λαογράφος, στιγμές και πτυχές της καθημερινής ιστορίας της επαρχίας, και επίσης πως σφραγίζοντας τις φωτογραφίες του στο πίσω μέρος, ανέγραφε τον τόπο (π.χ. Κρανίδι, Κοιλάδα, Ερμιόνη, κ.λ.π.) και την ημερομηνία που τις τράβηξε.

Ξεκινήσαμε τις δημοσιεύσεις στο φύλλο της 1ης Οκτωβρίου και από την πρώτη στιγμή η ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού της επαρχίας ήταν μεγάλη. Κάπου τον Δεκέμβριο άρχισε να μου φέρνει όχι μόνο την ιστορία της επόμενης εβδομάδας με τις φωτογραφίες της αλλά τρεις – τέσσερις μαζεμένες, κάθε φορά. Και μου εξήγησε το λόγο:

-Αν τύχει και πεθάνω, εσύ να συνεχίσεις να δημοσιεύεις τις ιστορίες μου. Σου έχω γράψει αρκετές και συνεχίζω να σου γράφω!

Δεν θέλησα να δώσω βάση στην μακάβρια αυτή δήλωσή του, κανείς μας δεν θέλει να σκέφτεται το κακό. Να όμως, που την Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009 έφτασε το μήνυμα πως ο Στέφος είχε εισαχθεί επειγόντως στην Καρδιολογική κλινική του Νοσοκομείου Ναυπλίου. Πήγα και τον είδα, την ίδια μέρα και την επομένη. Τον συντρόφευε η σύζυγός του η κυρία Ευγενία. Την Τετάρτη, όμως, που ξαναπήγα, το κρεβάτι του ήταν άδειο…

Κατά την δημοσίευση των ιστοριών του χρησιμοποιούσα ως υπέρτιτλο το αρβανίτικο «έρδι Στέφουα» (ήρθε ο Στέφος) από μιαν ατάκα που υπήρχε στην πρώτη ιστορία (Στο καφενείο του Παριώτη). Στο Κρανίδι, μετά το μοιραίο, αναζήτησα τον Βασίλη Λαδά να μου πει πώς είναι στα αρβανίτικα το «Ο Στέφος έφυγε» και το έγραψα στο αποχαιρετιστήριο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας: «Στέφουα ίκου»…

Ο Στέφος μπορεί να έφυγε, όμως, χάρη στην πρόβλεψή του, οι ιστορίες του συνέχισαν να μας συντροφεύουν για αρκετό καιρό ακόμη. Χάρη στην πρωτοβουλία του κοινού μας φίλου Τάσου Λάμπρου, που τότε μοιραζόμασταν το ίδιο γραφείο και ήταν μπροστά στις επισκέψεις του Στέφου, μπόρεσε να υλοποιηθεί και η υπόσχεση που του είχα δώσει: Να βγουν οι ιστορίες του σε βιβλίο, για να μην χαθούν. Το βιβλίο τυπώθηκε, λοιπόν, σε 500 αντίτυπα και μοιράστηκε ΔΩΡΕΑΝ. Έγινε ανάρπαστο και έχει εξαντληθεί προ πολλού…

Γι’ αυτό, σκέφθηκα να αρχίσω από εδώ να δημοσιεύω, κάθε εβδομάδα και μια από τις ιστορίες του.

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

Επειδή το θέμα είναι ιδιαίτερα “φλέγον” για την Οικονομία της περιοχής μας, παραθέτουμε τα πέντε βήματα του σχεδίου επανεκκίνησης του τουρισμού:

1. 1. Προκειμένου να έρθει κάποιος στη χώρα μας πρέπει είτε να είναι εμβολιασμένος ή να έχει αναρρώσει από την ασθένεια COVID-19 ή να έχει αρνητικό τεστ. 
   2. Μετά την άφιξή του, ο επισκέπτης θα υποβληθεί σε δειγματοληπτικό, στοχευμένο έλεγχο στο αεροδρόμιομε το καινοτόμο σύστημα «EVA».
   3. Η ύπαρξη των rapid test δίνει πλέον τη δυνατότητα να εφαρμόζονται συνεχώς.
   4. Υπάρχουν ξενοδοχεία καραντίνας, όπου τα κρούσματα θα μπορέσουν να απομονωθούν αυτόματα.
   5. Υφίστανται τα υπάρχοντα υγειονομικά πρωτόκολλα, τα οποία ισχύουν σήμερα, ενώ το προσεχές διάστημα θα γίνει επικαιροποίησή τους με βελτιώσεις.

Από ‘κει και πέρα, εναπόκειται στο φιλότιμο, στην κοινωνική συνείδηση, στον επαγγελματισμό και στον πατριωτισμός μας να κάνουμε ό,τι καλύτερο περνάει από το χέρι μας για να έχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα χωρίς πισωγυρίσματα.

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας