Ο εκπαιδευτικός ιστοχώρος Γριφομπότ της Επανάστασης (http://1821.grifobot.gr/) παρουσιάζει τη συμμετοχή στην επανάσταση του 1821 διαφόρων Δήμων της Περιφέρειας Πελοποννήσου.

Το παιχνίδι είναι δωρεάν, ώστε κάθε μαθητής να έχει την ευκαιρία, εφόσον το επιθυμεί, να μάθει για τη συμμετοχή του τόπου του στην επανάσταση του 1821 με τρόπο ευχάριστο και παιγνιώδη.

Το Εργαστήριο Γνώσης και Αβεβαιότητας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, ή ΓΑΒ LAB όπως είναι περισσότερο γνωστό, έχει σχεδιάσει και αναπτύξει την εκπαιδευτική πλατφόρμα Γριφομπότ.

Η πλατφόρμα απευθύνεται σε μαθητές Δημοτικού και Νηπιαγωγείου και έχει ελεγχθεί και πιστοποιηθεί από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με το μάθημα του σχολείου.

Ήδη σχολεία από όλη την Ελλάδα αξιοποιούν το Γριφομπότ, για να προσφέρουν στους μαθητές τους περισσότερο ευχάριστες, πρωτότυπες, παιγνιώδεις και συναρπαστικές εκπαιδευτικές εμπειρίες.

Στο πλαίσιο των εορτασμών για τη συμπλήρωση των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821, το ΓΑΒ LAB ανέπτυξε το Γριφομπότ της Επανάστασης, μια ειδική έκδοση της εκπαιδευτικής πλατφόρμας που σκοπό έχει την παρουσίαση και ανάδειξη της συμμετοχής της Πελοποννήσου στην επανάσταση.

Η συμμετοχή αυτή είναι φυσικά τεράστια, εξάλλου από την Πελοπόννησο ξεκίνησε η επανάσταση και εκεί έγιναν τα πρώτα βήματα του ελεύθερου Ελληνικού κράτους, στοιχεία που είναι κρίμα τα παιδιά μας να μην τα γνωρίζουν καλά.

Σε συνεργασία με τους Δήμους Μεσσήνης, Ερμιονίδας και Τριφυλίας, έχουν ήδη αναπτυχθεί και παραδοθεί στη σχολική κοινότητα οι εκπαιδευτικές ενότητες για τις περιοχές τους, ενώ περισσότερες ενότητες είναι σε προετοιμασία και για άλλους συνεργαζόμενους δήμους.

Η πρόσβαση μπορεί να γίνει μέσα από τον ακόλουθο σύνδεσμο: http://1821.grifobot.gr/

Το Γριφομπότ της Επανάστασης, όπως και όλες οι άλλες εκδόσεις του Γριφομπότ, δεν χρησιμοποιείται μόνο ως μέρος του μαθήματος στην τάξη αλλά κυρίως ανεξάρτητα, ως ένα ευχάριστο διαδικτυακό παιχνίδι γνώσεων. Προσφέρεται σε όλους διαδικτυακά και δωρεάν, ώστε κάθε μαθητής να έχει την ευκαιρία, εφόσον το επιθυμεί, να περιηγηθεί σε αυτό και να μάθει για τη συμμετοχή του τόπου του στην επανάσταση του 1821 με τρόπο ευχάριστο και παιγνιώδη.

Στο Πορτοχέλι για πρώτη φορά ήλθα το 1947. Ο πατέρας μου, παλιός φωτογράφος, είχε πολλές γνωριμίες.

Μου λέει, λοιπόν, «αν καμιά φορά ο καιρός δεν είναι καλός να πας να βρεις την Καγιάφενα να μείνεις στο σπίτι της .Πράγματι, μια τέτοια μέρα μού ‘τυχε και βρήκα την Καγιάφενα, μια γριά που είχε περάσει τον ένα αιώνα, αγράμματη μεν αλλά που το μυαλό της έστεκε μια χαρά. Αφού συστηθήκαμε τι ρώτησα «πόσο χρονών είσαι;» και μου λέει «έχεις μολύβι και χαρτί;» και της λέω «έχω», «για γράψε» μου λέει «όταν ρεβωνιάστηκα ήμουν 16 χρονών» και γράφω εγώ «όταν έκανα την Μαρίνα μου ήμουν 17 χρονών, γράψε και 17» το ‘γραψα εγώ «όταν έκανα το Μίμη ήμουν 19, όταν έπιασε ο δάγκειος πυρετός ήμουν 20 χρονών, όταν ξούρισαν το βασιλιά Αλέξανδρο ήμουν 26 χρονών, όταν πήγε ο συχωρεμένος ο άντρας μου στη Μικρά Ασία ήμουν 30, όταν πέθανε ο Βενιζέλος ήμουν 35 χρονών» και μου λέει «για κάνε τη σούμα και θα δεις πόσο είμαι». Κάνω τη σούμα εγώ και τη βρίσκω 163(!), τη λέω 163 λέει η σούμα, «ε, τόσο είμαι, αφού σου το είπα χαρτί και μολύβι, διατί δεν με πιστεύεις;». Τι να κάνω αφού την είχα ανάγκη, τη λέω «να τα χιλιάσεις» και ευχαριστήθηκε και με φίλησε.

Αφού μου έδειξε το κρεβάτι, που θα κοιμόμουν, μου άναψε και ένα λυχνάρι  γιατί τότε το Χέλι δεν είχε ρεύμα – όλα τα μαγαζιά ήταν με ασετιλίνη – και έφυγε να πάει να κοιμηθεί στη Μαρίνα, που ήταν 200 μέτρα πιο πέρα. Το βράδυ ξύπνησα και δεν ήξερα πού έχει τουαλέτα και βγαίνω έξω, που ήταν μια ελιά, για να κατουρήσω και σκοτάδι, όπως ήταν – έπεφτε και χιονόνερο – ήταν ένα σκυλί εκεί κάτω και αγριεύει και με δαγκώνει, ευτυχώς μου έσκισε μόνο το ένα μπατζάκι της πιτζάμας μου και φεύγω τρομαγμένος και πού να ξαναβγώ… Ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα και πάω να δω πού ήταν η τουαλέτα, πουθενά! Λέω θα είναι σε ένα υπόγειο, που είχε, πάω και τι να δω, ένα υπόγειο γεμάτο νάρκες της ξηράς, του στρατού, τις οποίες τότε τις λύνανε και με το υλικό που είχαν μέσα φτιάχναν δυναμίτια για τους ψαράδες. Πού να ξαναπάω εγώ στο σπίτι της Καγιάφενας…

Στο Χέλι τους πρώτους φίλους που γνώρισα ήταν τα αδέλφια του Κρέστα. Με τον Κούλη πηγαίναμε και ψέλναμε στη Βαγγελίστρα, που ήταν τότε ο παπά Δημήτρης, καλός ιερέας μόνο που αγάπαγε τον οίνο. Στον πύργο της Έλλης το κτήμα καταλήγει στην άκρη, το Μπούλικο το λένε, είναι ένας βράχος στρογγυλός, που έμοιαζε σαν κεφάλι παπά. Κάθε φορά που ερχόμουν από τις Σπέτσες με το καΐκι του Μπίνια, το έβλεπα και μια μέρα λέω στα παιδιά του Κρέστα, αφού ετοιμάσαμε ένα κουβά ασβέστη και ρίξαμε μέσα φούμο και το μαυρίσαμε, λέω στα παιδιά «πάμε στο Μπούλικο να ζωγραφίσω ένα κεφάλι παπά» πήγαμε, λοιπόν και στον τεράστιο βράχο ζωγράφισα το κεφάλι του παπά, που είχε μεγάλη επιτυχία, και φύγαμε.

Όπως μάθαμε αργότερα, οι ψαράδες που το βλέπανε άλλοι το μουτζώνανε άλλοι έκαναν το σταυρό τους, όπου μια νύχτα η καντηλανάφτισσα της Βαγγελίστρας το βλέπει στον ύπνο της και της λέει «αν δε με σβήσετε θα σας βρει μεγάλο κακό». Τρομαγμένη πάει και το αναφέρει στον παπά Δημήτρη και της λέει «α στο… διάβολο μωρή, φύγε, όνειρο είναι». Το άλλο βράδυ βλέπει το ίδιο όνειρο, πάει πάλι και το λέει του παπά και κείνος της λέει «καλά, άντε πάρε το Μανώλη τον Παπαδία (που ήταν ψάλτης) να πάτε να το σβήσετε. Το μαθαίνουν οι Κρεσταίοι και μου το λένε, μάθανε και πότε θα έλθουν να το σβήσουν και πάμε και κρυβόμαστε πίσω από το βράχο. Την ώρα που πλησίαζαν βάζουμε, όλοι μαζί, μια αγριοφωνάρα. Μόλις την άκουσαν αυτοί έκαναν πίσω ολοταχώς και εμείς ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια.

Η ιστορία αυτή μαθεύτηκε ύστερα από μια βδομάδα, όπου ξαναπήγαν – δεν τους είδαμε – και το πιτσίλισαν με ασβέστη. Όμως, όταν έβρεχε μαλάκωνε ο ασβέστης και ξαναφαινόταν, μέχρι που ο χρόνος το ‘ξαφάνισε…

Στέφος Αλεξανδρίδης

…………………………

Φωτογραφία: Με την Καγιάφενα αγκαλιά.

………………………………..

Δημοσιεύθηκε στον έντυπο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ  στις 10/12/2008 και περιέχεται στο βιβλίο “Έρδι Στέφουα” (εξαντλημένο).  Οι ιστορίες του Στέφου θα δημοσιεύονται – μέχρι… εξαντλήσεως – κάθε εβδομάδα από εδώ. 

Η μάχη στο Βαλτέτσι στις 12 και 13 Μαΐου του 1821 ήταν καθοριστικής σημασίας για την έκβαση της επανάστασης.

Τα γεγονότα είναι γνωστά, αν και σε επόμενη δημοσίευση θα ρίξουμε ακόμα περισσότερο φως σε αυτά, βάσει πληροφοριών που έχουμε αντλήσει από λιγότερο γνωστές πηγές.

Σήμερα παρουσιάζουμε μια επιστολή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, την οποία έστειλε αμέσως μετά το τέλος της μάχης, στις 13 Μαΐου του 1821, στους Καπετάν Γεωργάκη, Ν. Λάμπρου και Καπετάνισσα Δημητράκαινα Μπούμπουλη (Λασκαρίνα Μπούμπουλη) στις Σπέτσες, στην οποία αφενός περιγράφει τη νικηφόρα μάχη και αφετέρου ζητεί χρήματα για την ενίσχυση του αγώνα. Η επιστολή δε, έχει και ξεχωριστή σημασία, καθώς με αυτήν ο Θ. Κολοκοτρώνης πληροφορεί την Μπουμπουλίνα ότι στη μάχη στο Βαλτέτσι κατατροπώθηκε ο Κεχαγιάμπεης. Ο γιος της Μπουμπουλίνας Γιάννης Γιάννουζας είχε σκοτωθεί στη μάχη του Ξεριά Άργους, πολεμώντας εναντίον του Κεχαγιάμπεη.

Η επιστολή σώζεται στα «Σπετσιώτικα, ήτοι συλλογή ιστορικών εγγράφων και υπομνημάτων αφορώντων τα κατά την Ελληνικήν Επανάστασιν του 1821, αρυσθείσα εκ των αρχείων της Νήσου Σπετσών, συμπληρωθείσα δε εκ των του Κράτους Αρχείων και άλλων πηγών υπό Αναργύρου Ανδρέου Χ. Αναργύρου», Αθήνησι, Τυπογραφείον Δ. Α. Μαυρομμάτη, 1861, τ. Α’, σ.σ. 192-195.

Ο Κολοκοτρώνης περιγράφει τα γεγονότα της μάχης με τους «τυράννους», δηλαδή με τους Τούρκους, «με άκραν ευχαρίστησιν», όπως λέει. Ας σταθούμε λόγο στη λέξη. Αναφέρεται σε «τυράννους», όχι σε Τούρκους, ως συνήθως, και μάλιστα στην επιστολή του επανέρχεται σε αυτή τη λέξη, γεγονός που υποδηλώνει ότι έχει γίνει πλέον συνείδηση στους επαναστάτες ότι πολεμούν τους τυράννους, τον ζυγό, όχι απλώς τους Τούρκους, και ότι ο ξεσηκωμός είναι επανάσταση για την ελευθερία και την ανεξαρτησία.

Ως προς τον αριθμό των «τυράννων» που εξεστράτευσαν εναντίον των επαναστατών, ο Κολοκοτρώνης αναφέρει 4.100. Οι Τούρκοι ήταν συντεταγμένοι σε «τέσσερις κολώνες». Οι 2.000 από αυτούς ήταν «της καβαλαρίας», δηλαδή ιππείς. Ο Κολοκοτρώνης, μόλις πληροφορήθηκε την κίνηση των Τούρκων, όπως αναφέρει, πήρε 1.300 άνδρες και κατευθύνθηκε για να βοηθήσει τους στρατοπεδευμένους στο Βαλτέτσι. «Οι εν Βαλτέτσι εσφαλίσθησαν εις τα ταμπούρια τους και άνοιξαν το τουφέκι. έφθασα κι εγώ με τους ανωτέρω, τους οποίους και ετοποθέτησα καλώς, η ώρα εις τας 6 της ημέρας, και τόσον οι έγκλειστοι στρατιώται, καθώς και οι έξωθεν, εστάθησαν με τόσην γενναιότητα και ανδρείαν, ώστε αδυνατώ να σας γράψω, ούτε εντρέπομαι να τους ονομάσω Έλληνας τω όντι, ούτε ήλπιζα ποτέ μίαν ταύτην γενναιότητα», λέει ο Γέρος του Μοριά, φανερά υπερήφανος για την ανδρεία που επέδειξαν όλοι οι πολεμιστές του. Χαρακτηρίζει τη μάχη που δόθηκε «πεισματική» για τους Έλληνες και «απηλπισμένη» για τους «τυράννους». Αναφέρει, επίσης, τη βοήθεια που κατέφθασε από τα Βέρβενα, 250 στρατιώτες, «ώστε οπού πανταχόθεν τους κατεσφαλίσαμεν, και βλέποντες την απελπισίαν και χαμόν τους, έκαμαν γιουρούσι κατά τον δρόμον Τριπόλεως, και τους εβάλαμεν εμπρός συν Θεώ και τη δυνάμει του τιμίου Σταυρού ως πρόβατα κυνηγώντας τους και σκοτώνοντας μέχρι Τριπόλεως».

Στη συνέχεια, ο Κολοκοτρώνης αναφέρει ότι βρήκαν 100 άνδρες νεκρούς, εκτός από εκείνους που πρόφθασαν οι Τούρκοι και τους μετέφεραν μέσα στη νύχτα, πήραν τέσσερις κρατούμενους (πριζονιέριδες), το μπαϊράκι του κεχαγιά, ο οποίος πέρασε από το Άργος με σκοπό να φθάσει στη Μεγαλόπολη (Σινάνο) «για να στήση τον βρωμισμένον θρόνο του διά να υπάγη ο κόσμος να προσκυνήση», λάφυρα και άλογα «πάμπολλα».
Στη συνέχεια, ο Κολοκοτρώνης αναφέρεται στη σπουδαία σημασία αυτής της μάχης, λέγοντας: «Εις την σημερινήν μάχην και ενταυτώ νίκην χρεωστεί η Πατρίς εορτήν (…) Τώρα δοξάζω αναμφιβόλως, ότι η Πελοπόννησος εντός ολίγου ελευθερούται από τους τυράννους (…) Ήλθον έως Χρυσοβίτσι και Πιάναν με τους στρατιώτας μου να αναπαυθώσιν οπωσούν, να διορθώσωσιν τα άρματά τους, να οικονομήσωμεν τσεπχανέ (σ.σ. πολεμοφόδια)».

Ύστερα, αναφέρεται στον «πλόκο της Τριπόλεως», δηλαδή τη σχεδιαζόμενη πολιορκία της Τριπολιτσάς, και στην άφιξη των 1.500 Καλαβρυτινών στην Πιάνα, με τους οποίους σχεδίαζαν την πολιορκία. Ο Κολοκοτρώνης ήταν εξαιρετικά αισιόδοξος στην επιστολή του για την πολιορκία της Τριπολιτσάς, αφού την τοποθετεί μόλις μία με δύο ημέρες αργότερα, ενώ την κυρίευση της πόλης «μετ’ ολίγας ημέρας». Όπως λέει, από τους στρατιώτες του σκοτώθηκε ένας, τραυματίστηκαν άλλοι τρεις, ενώ από τους πολεμιστές στο Βαλτέτσι «μόνον δύω». Τέλος, ζητεί από τους Σπετσιώτες βόλια («έχομεν μεγίστην την χρείαν μολυβιού») και θερμοπαρακαλεί: «Διά την αγάπην της πατρίδος και της αδελφότητός μας, να κάμετε τα αδύνατα δυνατά και να μας προφθάσετε προς το παρόν δύω χιλιάδας οκάδ. μολύβι, το οποίο ζητώ παρακλητικώς και χρεωστικώς, διάνα ενδυναμώσω τον ενθουσιασμόν των στρατιωτών μας, και πεπεισμένοι εις την φιλογένειάν σας, δεν σας βαρύνω». Ο Κολοκοτρώνης γράφει, τέλος: «Τη 13η Μαΐου, Στρατόπεδον Πιάνας, τω α’ έτει της ελευθερίας».

Βασίλης Σιακωτός – Εύα Γαλανιάδη

Πηγή

Πώς το σχολείο – ορόσημο του 20ού αιώνα θα αναβαθμίσει τον τουρισμό, και όχι μόνο, στο κοσμοπολίτικο νησί

Αν είσαι περαστικός στις Σπέτσες, δύσκολα θα προσπεράσεις το εμβληματικό κτήριο της Αναργυρείου και Κοργιαλενείου Σχολής (‘Α.Κ.Σ.Σ.’), το οποίο βρίσκεται απέναντι από μια από τις ομορφότερες παραλίες του νησιού.

Το «διαμάντι» των Σπετσών, η ιστορία του οποίου μας γυρνάει έναν αιώνα πίσω, έχει γεμίσει ξανά ζωή και φιλοδοξεί να καταστήσει τις Σπέτσες έναν από τους πιο δημοφιλείς πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς προορισμούς.

Οι εγκαταστάσεις της Α.Κ.Σ.Σ. αποτελούν εδώ και χρόνια πόλο έλξης εθνικών και διεθνών επιστημονικών δραστηριοτήτων, ενώ το υπαίθριο αρχαιόμορφο θέατρο 1100 θέσεων στον παρακείμενο λόφο ιδιοκτησίας του Ιδρύματος φιλοξενεί σημαντικές πολιτιστικές δραστηριότητες.

Παρά τα εμπόδια που έθεσε η πανδημία, η Σχολή πέρσι κατάφερε να παρουσιάσει ένα πλούσιο πρόγραμμα και επιστρέφει φέτος αποφασισμένη να προσφέρει ένα ειδυλλιακό καλοκαίρι με πολλές δραστηριότητες και εκδηλώσεις για τους Έλληνες και ξένους τουρίστες, κάνοντας το όνομα του νησιού να ακουστεί, εντός και εκτός συνόρων.

Το όραμα του ευεργέτη που έφερε κοσμοπολίτικο αέρα στις Σπέτσες

Η Α.Κ.Σ.Σ. που ιδρύθηκε από τούς Εθνικούς Ευεργέτες Σωτήριο Ανάργυρο και Μαρίνο Κοργιαλένη, λειτούργησε για δεκαετίες ως πρότυπο κολλέγιο – οικοτροφείο και αποτέλεσε ένα από τα πιο σημαντικότερα εκπαιδευτικά κέντρα της σύγχρονης ιστορίας της χώρας, αλλά και των Βαλκανίων.
Ο Σωτήριος Ανάργυρος ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, γεννημένος στις Σπέτσες το 1849. Σκοπός του υπήρξε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του η ανάπτυξη και αναβάθμιση του νησιού που τόσο αγάπησε. Το επιχειρηματικό του δαιμόνιο τον οδήγησε για χρόνια στην Αμερική, αλλά η επιστροφή του στις Σπέτσες σηματοδότησε την απαρχή της δόξας του νησιού.

Μεταξύ άλλων, το 1907 προέβη στην κατασκευή του πρώτου υδραγωγείου του νησιού, ενώ το 1914 έφτιαξε το χαρακτηριστικό για το νησί λόγω της επιβλητικής του παρουσίας ξενοδοχείο Ποσειδώνιο, το οποίο έδωσε μεγάλη τουριστική ώθηση στις Σπέτσες και τις ανέδειξε σε παραθεριστικό θέρετρο αριστοκρατικών οικογενειών. Το 1927 έγιναν τα εγκαίνια της Σχολής η οποία αποτέλεσε την μεγαλύτερη προσφορά του εθνικού ευεργέτη, και απογείωσε το εκπαιδευτικό επίπεδο του νησιού.

Η ανάδειξη του νησιού σε πολιτιστικό και εκπαιδευτικό κέντρο-ορόσημο για την Ελλάδα αλλά και τον κόσμο, ήταν ανέκαθεν το όραμα του Ανάργυρου. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το θάνατό του, δημιουργήθηκε το Ίδρυμα ‘Αναργύρειος και Κοργιαλένειος Σχολή Σπετσών’, ο σκοπός του οποίου, όπως ορίστηκε στη διαθήκη του Ανάργυρου, είναι η εκμετάλλευση της περιουσίας του προς το κοινό όφελος των Τεχνών και της Εκπαίδευσης καθώς και των Σπετσών.

Η ιστορία ενός ιδρύματος που έχει «κλείσει» τα 100

Η Α.Κ.Σ.Σ. λειτούργησε ως οικοτροφείο για 56 χρόνια, από την ίδρυσή της το 1927 μέχρι και το 1983 και αποτέλεσε το εφαλτήριο αμέτρητων προσωπικοτήτων της Ελλάδας. Από τα θρανία του ιστορικού σχολείου πέρασαν ηχηρά ονόματα της πολιτικής, πολιτιστικής και επιχειρηματικής ζωής της χώρας, όπως ο πρώην πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης, ο Γιάννης Ξενάκης, καθώς και πλήθος διπλωματών, επιχειρηματιών και συγγραφέων.

«Ο Ανάργυρος δημιούργησε στον τόπο καταγωγής του ένα πρότυπο σχολείο από το οποίο αποφοίτησαν ηγέτες που αργότερα επάνδρωσαν το ελληνικό κράτος σε όλους τους φορείς του δημόσιου και ιδιωτικού βίου, εκπληρώνοντας την επιθυμία του Ελευθέριου Βενιζέλου», δήλωσε στο newmoney, ο Βαγγέλης Χομπίτης, πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων της Α.Κ.Σ.Σ. «Επρόκειτο για ένα ιδιαιτέρως αυστηρό για την εποχή σχολείο με πρωτοποριακή παρουσία στον ελληνικό πνευματικό βίο. Στόχος των αποφοίτων σήμερα είναι η διασφάλιση του οράματος του ιδρυτή της Σχολής», συμπλήρωσε.

Μετά το κλείσιμο του σχολείου, η Α.Κ.Σ.Σ συνέχισε να έχει δραστηριότητα ως Εκπαιδευτικό, Πολιτιστικό και Αθλητικό Κέντρο, ενώ φιλοξένησε τμήμα των ΤΕΙ Πειραιώς από το 2004 έως το 2008.

H Α.Κ.Σ.Σ έχει συνάψει συνεργασίες με κορυφαία πανεπιστημιακά ιδρύματα, όπως το πανεπιστήμιο του Harvard και του Μονάχου και έχει μακρά παράδοση στη διοργάνωση καλοκαιρινών πανεπιστημιακών τμημάτων (summer schools), αλλά και συνεδρίων με ποικιλόμορφη θεματολογία, από τα οποία ξεχωρίζουν τα σεμινάρια εκμάθησης ελληνικής γλώσσας, καθώς και τα παγκόσμια συνέδρια μοριακής βιολογίας.

«Αξιομνημόνευτη στιγμή για την συμβολή της Σχολής στα ελληνικά επιστημονικά δρώμενα αποτελεί η ομιλία του Watson, κατόχου Νόμπελ Ιατρικής για την ανακάλυψη της διπλής έλικας του DNA, στο πλαίσιο του 17ου συνεδρίου ιατρικής χημείας», θυμάται η Ζωή Παπαδάκη, διευθύντρια της Α.Κ.Σ.Σ.

Η ομορφιά του ιδρύματος δε θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορο το Hollywood. Το εμβληματικό ξενοδοχείο Ποσειδώνιο και οι εγκαταστάσεις της Α.Κ.Σ.Σ αποτέλεσαν το τέλειο σκηνοθετικό περιβάλλον για την ταινία ‘Η χαμένη Αδερφή’, με πρωταγωνίστρια την Dakota Johnson, αναδεικνύοντας το μεγαλείο του ιδρύματος σε όλο τον κόσμο, ενώ σε λίγους μήνες πρόκειται να κάνει «απόβαση» ο Daniel Craige.

Μια νέα λαμπρή εποχή για τη Σχολή

H Α.Κ.Σ.Σ διοικείται από Εκτελεστική Επιτροπή εννέα μελών, τα οποία διορίζονται από το Υπουργείο Παιδείας. Τα έσοδα της προέρχονται εξ ιδίων πόρων, από τα τη διοργάνωση των εκδηλώσεων και την ενοικίαση ακινήτων της Σχολής, όπως το Ποσειδώνιο, από επιχορηγήσεις του Υπουργείου, αλλά και από ιδιωτικές χορηγίες.

Οι κεντρικές εγκαταστάσεις του ιδρύματος αποτελούνται από πέντε κτίρια, τα οποία περιλαμβάνουν αμφιθέατρα, αίθουσες διδασκαλίας, αλλά και δωμάτια για διαμονή, ενώ ο παραθαλάσσιος περιβάλλοντας χώρος είναι ειδυλλιακός και εμπεριέχει ανοιχτό θέατρο και αθλητικά γήπεδα.

Το καλοκαίρι του 2020 εγκαινιάστηκε η λειτουργία του «Magus Art Cafe», εμπνευσμένο από τη σχέση του Άγγλου συγγραφέα και καθηγητή της Σχολής, John Fowles, με τις Σπέτσες και με την Α.Κ.Σ.Σ, που τον ενέπνευσαν στην συγγραφή του πιο επιτυχημένου μυθιστορήματός του «Ο ΜΑΓΟΣ».

Το φετινό καλοκαίρι θα φιλοξενηθούν στο χώρο της Α.Κ.Σ.Σ επιστημονικά συνέδρια, αθλητικές δραστηριότητες και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, στο πλαίσιο αναβίωσης του Αναργυρείου φεστιβάλ. Το πρόγραμμα, το οποίο θα ανακοινωθεί σύντομα, αναμένεται να είναι πλούσιο σε πολιτιστικά και επιστημονικά δρώμενα, στο βαθμό που θα το επιτρέψουν οι συνθήκες, και να προσελκύσει άτομα από όλη την Ελλάδα και τον κόσμο.

Αξιοσημείωτο είναι το παγκόσμιο ενδιαφέρον που έχει εκδηλωθεί από σπουδαία διεθνή εκπαιδευτικά κέντρα για την αξιοποίηση των εγκαταστάσεων της Σχολής, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Κέντρο ελληνικών Σπουδών του πανεπιστημίου Harvard, το οποίο, αν και επρόκειτο να διοργανώσει επιστημονικό συνέδριο με τη συμμέτοχή κορυφαίων πανεπιστημιακών από όλη την παγκόσμια κοινότητα, δυστυχώς βρήκε εμπόδιο τους περιορισμούς της πανδημίας.

Εάν το επιτρέψουν οι συνθήκες, έχει προγραμματιστεί η διεξαγωγή επιστημονικών σεμιναρίων σε συνεργασία με σημαντικά πανεπιστήμια, όπως το πανεπιστήμιο του Όσλο και το Πολυτεχνείο της Λωζάνης, ενώ σε καλλιτεχνικό επίπεδο αναμένεται να διοργανωθούν θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, αλλά και μαθήματα χορού και θεατρικής παιδείας.

Ήδη από πέρσι ανακοινώθηκε η ίδρυση μιας Μουσικής Ακαδημίας διεθνών προδιαγραφών, η οποία αναμένεται να ξεκινήσει την λειτουργία της το καλοκαίρι του 2021, με διάρκεια 10 ημερών. Η Μουσική Ακαδημία θα παρέχει μία εκπαιδευτική πλατφόρμα για μουσικές συναντήσεις, όπου νέα παιδιά και ενήλικες θα μπορούν να παρακολουθήσουν υψηλού επιπέδου μαθήματα από καταξιωμένους διεθνώς καλλιτέχνες καθώς και “masterclasses” που θα τους βοηθήσουν να εξελίξουν τις δεξιότητές τους.

«Ελπίζουμε ότι η ίδρυση της Μουσικής Ακαδημίας θα προσελκύσει φιλόμουσους από όλο τον κόσμο και θα συμβάλει στην ανάπτυξη της μουσικής παιδείας τόσο στο νησί όσο και στη χώρα» λέει στο newmoney, η Ελίνα Παπαθεοδώρου, Γενική Γραμματέας του Ιδρύματος.

Τέλος, δε θα μπορούσαν να μείνουν ανεκμετάλλευτοι οι εντυπωσιακοί αθλητικοί χώροι του ιδρύματος, στους οποίους φέτος θα φιλοξενηθεί τουρνουά beach volley.

Οικονομική ανάπτυξη και προσέλευση ποιοτικού τουρισμού

Στόχος της Εκτελεστικής Επιτροπής είναι η αξιοποίηση των δυνατοτήτων της Α.Κ.Σ.Σ σύμφωνα και με το πρότυπο του ευεργέτη της, για την σταδιακή ανάδειξη του νησιού σε ένα διεθνών προδιαγραφών κέντρο Γραμμάτων και Τεχνών και η προσέλκυση ποιοτικού τουρισμού στο νησί. Δεδομένου μάλιστα ότι η περίοδος των εκπαιδευτικών προγραμμάτων θα εκτείνεται και πέραν της τουριστικής περιόδου, η Σχολή θα συνεισφέρει στην τοπική και υπερτοπική ανάπτυξη.

«Στόχος μας είναι η συνέχιση της λειτουργίας της Σχολής με γνώμονα το όραμα του Ανάργυρου. Μέσα από τα επιστημονικά συνέδρια και τις πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις προσπαθούμε να προσελκύσουμε Έλληνες και ξένους οι οποίοι θα συμβάλουν στην ανάπτυξη του ποιοτικού τουρισμού και της οικονομίας στο νησί μας», δήλωσε η κυρία Παπαθεοδώρου.

πηγή

Πριν τον πόλεμο στις Σπέ­τσες δεν είχαμε Γυμνάσιο και έτσι, το 1938 με έστειλαν οι γονείς μου στο Ναύπλιο.

Έμενα στη για­γιά μου, στο συνοικισμό «Βυζάντιο». Τότε είμαστε η Νεολαία του Μεταξά, ντυμένοι όλοι. Ήταν 30 Νοεμβρίου 1938 και ετοι­μαστήκαμε να ανεβούμε τα 999 σκαλιά του Παλαμηδιού, να πάμε στον Άγιο Ανδρέα.

Με τον κουμπάρο μου Ραφαηλίδη το 1938, ο οποίος κάποτε άνοιξε ποδηλατάδικο στο Κρανίδι.

Τα παπούτσια που φόραγα με στένευαν και είχα βγάλει το ένα και πήγαινα. Με έβλεπαν και λέγανε «θα το έχει κάνει τάμα να πάει με ένα» τότε ήτα τα τάματα, μία τότε ανέβαινε με τα… γόνατα. Τέλος, ανέβηκα κούτσα – κούτσα και μας λέει ο κ. Απαλοδήμας, που ήτανε Τετράρχης, ένα αξίω­μα της Νεολαίας Μεταξά και που τον είχαμε καθηγητή στα Μαθηματικά: «τους ζυγούς λύσατε και μόλις τελειώσει η λειτουρ­γία πάλι εδώ». Εγώ, τώρα, πρώτη φορά στο Παλαμήδι, που τότε ήταν σε κα­λύτερη κατάσταση, άρ­χισα την περιήγηση στα τείχη γύρω, ώσπου ακούω φωνές: «Βοήθεια, βοή­θεια». Τι είχε γίνει; Το κά­στρο είχε μια στέρνα με νερό βρόχινο, που μάζευ­ε και γέμιζε, είχε δε αρκε­τά σκαλιά μέσα κι ανάλο­γα του ύψους του νερού κατέβαιναν και προμηθεύοντο νερό. Όπου, τρεις νεαροί είχαν μπει να δουν το νερό και κάποιος ίσως από αστείο, τους αμπάρωσε μέσα με τρεις σι­δεριές, που έκλειναν απ’ έξω και δεν μπορούσαν να βγουν. Ποιος δεν θα τους άνοιγε ακούγοντας «βοήθεια», τράβηξα, λοι­πόν, τις τρεις αμπάρες να βγουν και τότε χυμήξανε και οι τρεις και με κάνα­νε ασήκωτο από το ξύλο. Ευτυχώς, κατά τύχη, εκεί­νη τη στιγμή περνούσε ο αδελφός του παππού μου Μιχάλης Παπαδόπουλος, που ήταν δάσκαλος στην Άρια και μετά στο νυχτε­ρινό δημοτικό του Ναυ­πλίου, μαζί ήταν επίσης και ο Νίκος Αντωναράκης, μουσικός στο Δήμο Ναυπλίου και επενέβησαν και σώθηκα. Έχασα και το αριστερό παπούτσι και κα­τέβηκα ξυπόλητος…

Η ατυχία συνεχίστηκε όταν μια καταρρακτώδης βροχή πλημμύρισε το Συ­νοικισμό. Τότε, όλα τα προσφυγικά σπίτια ήταν πλινθόκτιστα και επικίνδυ­να. Κοιμόμουν δίπλα στη γιαγιά όταν ακούω φωνή μεγάλη «πουτάνα γκελντί, πουτάνα»! Τότε εγώ, μικρός, με την φαντασία μου σκέφτηκα ότι αναφε­ρόταν σε κάποια πουτά­να, κοντά ήταν τότε οίκος ανοχής αλλά μετά κατάλα­βα ότι επειδή δεν τα μίλα­γε καλά τα ελληνικά, ήθε­λε να πει ότι «το ποτάμι ήλθε» και βγαίνω έξω, μέσ’ στη νύχτα και βλέπω το Νίκο, το γείτονά μας, με τα σώβρακα να τρέχει να

μαζέψει τα… φουσκωμέ­να άντερα που έφτιαχνε για να πουλήσει σ’ αυτούς φτιάχναν λουκάνικα. Πήγα κι εγώ και μάζευα γιατί εί­χαν πάρει δρόμο για τη θάλασσα. Θυμάμαι και το λοχαγό τον κ. Μαραβέα, που πηγαίναμε η Νεολαί­α στο στρατόπεδο και μας κάναν μαθήματα στους όλμους, που πρωτοπήραν για τον στρατό μας. Επίσης, τα γυμνάσια που κάνανε στον Σιδηροδρο­μικό Σταθμό, όπου προ­σπαθούσαν να μάθουν τα άλογα να μπαίνουν στα βαγόνια, γιατί κάτι μυριζό­ντουσαν για πόλεμο. Τον πόλεμο που δεν άργησε να ρθει..

Και θυμάμαι, τότε, που μου κάναν οι φίλοι απ’ το Γυμνάσιο τραπέζι με σκαντζόχοιρο και μπουλουγούρι και ήταν πολύ νό­στιμος. Επίσης, θυμάμαι, από τα χρόνια του Γυμνασίου στο Ναύπλιο, που εί­χαμε στο Συνοικισμό και Καραγκιόζη, 50 λεπτά το εισιτήριο και για να μπού­με τσάμπα μας δίναν πρόκες, τις βάζαμε στις ράγες του τραίνου και με το βάρος, που πέρναγε από πάνω τους, η άκρη της πρόκας πλάταινε και τις κάνανε κοπίδια για τις φιγούρες του Καραγκιόζη.

Στέφος Αλεξανδρίδης

Στην επάνω φωτογραφία, ο Στέφος μαζί με τον αδερφό του παππού του Μιχάλη Παπαδόπουλο, στο λιμάνι του Ναυπλίου (1946)

…………………

Δημοσιεύθηκε στον έντυπο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ  στις 26/11/2008 και περιέχεται στο βιβλίο “Έρδι Στέφουα” (εξαντλημένο).  Οι ιστορίες του Στέφου θα δημοσιεύονται – μέχρι… εξαντλήσεως – κάθε εβδομάδα από εδώ. 

Άγνωστες λεπτομέρειες από την προσωπική και επαγγελματική της ζωή, παρουσίασε η Ρίκα Διαλυνά, στην τελευταία της συνέντευξη.

Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε και στις σχέσεις της με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ…

Όχι καθόλου με την Αλίκη όταν ήμασταν στη σχολή, ήμασταν πολύ φίλες. Η ιστορία που είχε γίνει στο φεστιβάλ στις Κάννες την είχε δημιουργήσει ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, γιατί δεν είχε καλό χαρακτήρα. Ήμασταν και γείτονες στο Πόρτο Ύδρα, ποτέ δεν μιλούσαμε, εκείνος μιλούσε μόνο με τον άντρα μου. Ήταν ο τύπος του τέτοιος που δεν με τραβούσε ούτε να κάνω κουβέντα, ούτε τίποτα. Όταν πέθανε βέβαια, του κάναμε εμείς το μνημόσυνο την τρίτη μέρα.

Το σπίτι τον Παπαμιχαήλ στο Πόρτο Ύδρα τι απέγινε;

Είναι εγκαταλελειμμένο σε τραγική κατάσταση, του έβγαλαν και τους φράχτες, γιατί είχε γκρεμιστεί. Ό,τι και να είναι το παιδί σου, δεν το κάνεις αυτό. Γνώρισα τον Γιάννη Παπαμιχαήλ, είναι ένα καλό παιδί, που η μαμά του τον υπεραγαπούσε και ο άλλος τον έβλεπε ανταγωνιστικά δεν ξέρω, Το σπίτι αυτό το άφησε σε πολλούς και πάλι χαμένο. Κάποια στιγμή γκρεμίστηκαν το σουλούπωσαν λίγο, έβγαλαν τα γκρεμισμένα.

πηγή

Οι νεότεροι δεν ξέρουν ότι ο κινηματογράφος στο Κρανίδι ήλθε το 1935.

Τότε, ο πατέρας μου, Αλέξανδρος Αλεξανδρίδης, ήλθε από τις Σπέτσες ως φωτογράφος και έφερε μαζί του και μια κινηματογραφική μηχανή, βουβή, και την εγκατέστησε στο ζαχαροπλαστείο του Βαγγελάκη, με 5 δραχμές εισιτήριο και 3 δραχμές για τα παιδιά.

Η δουλειά πήγαινε καλά. Ο πόλεμος του ’40 το σταμάτησε. Το 1952, ήμουν στις Σπέτσες, όπου είχα ομιλούντα κινηματογράφο. Μια μέρα λαμβάνω γράμμα από τον αείμνηστο δήμαρχο Κρανιδίου Μιχαήλ Χάσπαρη, που μου έγραφε «έλα στο Κρανίδι, Στέφο, να βάλεις κινηματογράφο και θα σε βοηθήσω». Τότε εγώ δεν έχασα την ευκαιρία, άφησα τον εκεί κινηματογράφο στα αδέλφια μου και ήλθα στο Κρανίδι, όπου γνωρίστηκα με τον αείμνηστο Μανώλη Φωστίνη, όπου μου παραχώρησε την αίθουσα (που μετά έγινε σούπερ μάρκετ των αδελφών Καπέλα).

Για 15 χρόνια εδούλεψα καλά και τότε τον παρέδωσα στον Σωτήρο Φωστίνη και πήγα στην Ερμιόνη και έβαλα κινηματογράφο στο παλιό σχολείο του Συγγρού, όπου εκεί δούλεψα καλά. Κάθε μέρα έκοβα 100 με 150 εισιτήρια και κάθε δυο μέρες αλλαγή προγράμματος, με νέες ταινίες. Και δώσ’ του ο μπάρμπα Στάθης Ζαραφωνίτης, που ήταν τελάλης, να φωνάζει – έπαιρνε το τάλιρο και φώναζε – «σήμερα ο κινηματογράφος έχει ένα έργο με τη Μονρόε και τον Ερο – φλύν…» Ο μπάρμπα Στάθης ήταν της πρώτης Δημοτικού και δεν τα έβγαζε τα γράμματα, τα μπέρδευε. Του είχε δώσει και ο Κοκαλάκος άλλο ένα τάλιρο και φώναζε: «Ο Κοκαλάκος έχει φέρει και πουλάει κρεμμύδια από τα Βάτικα, με 50 λεπτά το κιλό, ο κινηματογράφος παίζει με τη… Μουνιρόε και Φλυν – φλύν. Επίσης, ο Στέφος κάθε Τετάρτη τα… κατεβάζει.» Τα εισιτήρια 3 και 5 δραχμές.

Ο Στέφος με τον συνομήλικό του Θανάση Βέγγο (16/5/1963)

Η αίθουσα του κινηματογράφου είχε ξύλινο πάτωμα και είχε μια μυρωδιά άσχημη, που παραπονιόντουσαν οι θεατές. Έβαζα κι εγώ, λοιπόν, καθαρίστριες με μπαντανόβουρτσες αλλά πάλι το ίδιο. Ώσπου μια μέρα άρχισα να τρίβω εγώ, ώσπου είδα μια χαραμάδα στο πάτωμα. Παίρνω ένα κατσαβίδι και ανοίγω και τι να ’δω: Κάτω ήταν το υπόγειο του σχολείου, με 39 κότες ψόφιες. Κατεβαίνω και βλέπω την πιο ζωντανή κότα δίπλα σε μια τρύπα του τοίχου. Κατάλαβα ότι κάποια αλεπού έκλεβε τις κότες και τις έφερνε από την τρύπα και πήγα να την κλείσω. Όπου, με βλέπει ο Γιώργος Τσέλος και μου λέει: «Μη την κλείνεις, θα φυλάξω το πρωί με το όπλο στον πεύκο». Και πράγματι, να η αλεπού, με μια κότα στο στόμα, μα πριν προλάβει να μπει στην τρύπα την πυροβόλησε και τη σκότωσε. Στη συνέχεια της έκοψε και τα τέσσερα πόδια και πήρε αμοιβή από το Δασαρχείο, γιατί τις είχαν επικηρύξει τις αλεπούδες. Έφαγε και την κότα, που την είχε κλέψει η αλεπού από το κοτέτσι του.

Άλλη μια φορά βλέπω στο ταμείο ουρά ο κόσμος και δεν προχώραγε. Όλο γελούσαν και έλεγαν «βρε τον άτιμο τον Στέφο, τι έχει κάνει». ’Ηταν ένα γαϊδούρι κάτω από την καμπίνα του κινηματογράφου και χοροπηδούσε. Κατεβαίνω και τι να ’δω. Ένα σύρμα της ΔΕΗ είχε πέσει στο βρεγμένο χώμα που πάταγε ο γάιδαρος και τον ηλέκτριζε αλλά δεμένος όπως ήταν δεν μπορούσε να φύγει. Πάω με μια πένσα και κόβω το σύρμα και ησύχασε το ζώο. Ο κόσμος νόμιζε ότι το είχα ποτίσει με… ούζο ή του είχα βάλει στον πισινό… νέφτι, γιατί τότε, τα χρόνια εκείνα, ήταν της… μόδας να βάζουν νέφτι στα γαϊδούρια για να τρέχουν.

Αυτά συνέβαιναν τω καιρώ εκείνω…

Στέφος Αλεξανδρίδης

Στην επάνω φωτογραφία, ο Στέφος μαζί με τον Δήμαρχο Κρανιδίου Μιχαήλ Χάσπαρη. (1953)

…………………

Δημοσιεύθηκε στον έντυπο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ  και περιέχεται στο βιβλίο “Έρδι Στέφουα” (εξαντλημένο).  Οι ιστορίες του Στέφου θα δημοσιεύονται – μέχρι… εξαντλήσεως – κάθε Παρασκευή από εδώ. Σήμερα ξεφύγαμε μια μέρα…

Πάνω στο καπούνι το τζόβενο χτύπαγε την καμπάνα για να μας πει πόσα κλειδιά έχει ακόμα. Ο λοστρόμος ήταν στην μπόμπα και βιράριζε την καδένα της άγκυρας.

Το θαλασσινό νερό έτρεχε από τα όκια. Το στρίτσο είχε αρχίσει να γεμίζει με καδένα.

Πολλές φορές πάνω στο ζόρι η καδένα παρόλο ότι ήταν βρεγμένη, πετούσε σπίθες πάνω την αρπάγη του ράουλου της μπόμπας. Οκτώ κλειδιά είναι ακόμη !

Οι ναύτες αρχίζουν να ξεσκεπάζουν τα μούρινγκ. Σε λίγο θα αρχίσουν να δουλεύουν αυτά θα μπούμε μέσα στις λίμνες. Ο προορισμός είναι το Ντιτρόιτ στο Μίσιγκαν.

Λίγες εβδομάδες πριν βρισκόμαστε στο Port–de-Bouc της Γαλλίας. Eκεί φορτώναμε ένα παράξενο υλικό. Ήτανε γυαλί καμένο σε μορφή χαλικιού. Το χρησιμοποιούν στο Ντιτρόιτ για να στρώνουν τους δρόμους, να φωτίζονται το βράδυ. Μπορείτε να το βρείτε στο διαδίκτυο, πραγματικά, πόσο όμορφοι είναι αυτοί οι δρόμοι. Αποφασίσαμε να πάμε σε μία ταβέρνα για να φάμε την περίφημη μπουγιαμπέσα.

Στο Δημαρχείο του Port–de-Bouc

Μόλις βγήκαμε από την ταβέρνα ένας μικρός Αλγερινός μού μίλησε, ακούγοντας να μιλάμε μία γλώσσα που δεν καταλάβαινε:

«Qu’est-ce que tôle nationalité monsieur?»

«Je suis Grecque» του απάντησα στην ερώτησή, ποια είναι η εθνικότητά μας.

«Α, κύριε» μου είπε «σήμερα έχει μεγάλη γιορτή (σ.σ.: συνάντηση των Ελληνικών συλλόγων της περιοχής) στο Μέγαρο του Δημαρχείου με τους Έλληνες». Τον ρώτησα πού είναι το δημαρχείο του Port–de-Bouc. Ήταν πολύ κοντά. Ξεκινήσαμε να πάμε το ίδιο παρεάκι. Πάλι εγώ, ο Φώτης ο Τσούλος, ο Μάκης ο Αραβαντινός και ο Γιάννης ο Απέργης.

Φτάσαμε στην πόρτα, «Παιδιά» τους είπαμε «Είμαστε Έλληνες από το βαπόρι. Μπορούμε να περάσουμε;» Μόλις είπαμε την κουβέντα αυτή, είδαμε τον ενθουσιασμό των ομογενών στα πρόσωπά τους. Βλέπεις, τα χρόνια αυτά δεν υπήρχε το διαδίκτυο και η επικοινωνία, να μαθαίνεις πράγματα για την πατρίδα.

Μας έδωσαν ένα τραπέζι – πρώτο τραπέζι πίστα. Πρέπει να ήταν μες στην αίθουσα, την τεράστια, πάνω από 1000 άτομα. Τότε ανακοίνωσαν στα μεγάφωνα της ορχήστρας ότι φιλοξενούν Έλληνες ναυτικούς. Σε λίγο, το τραπέζι μας είχε γεμίσει κεράσματα. Συγκινούμαι που το θυμάμαι. Ήταν ένα πολύ γλυκό αγκάλιασμα. Εκεί κατάλαβα πόσο Έλληνας γίνεται ο Έλληνας όταν φεύγει από την πατρίδα του!

Άρχισαν οι Πολιτιστικοί σύλλογοι να χορεύουν παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς και τότε είπα στο Φώτη τον Τσούλο ότι θα σηκωθούμε να χορέψουμε. Με τον Φώτη πάντα χόρευα με παρέα, γιατί κάναμε πρόβες μες στο βαπόρι. Όπως και έγινε.

Όταν χορέψαμε τσάμικο, ο Αραβαντινός μας είπε ότι δεν ήταν τσάμικο αλλά ασκήσεις εδάφους! Βλέπετε είχαμε νιάτα.

Ήταν όλα υπέροχα. Αναμειχθήκαμε με τον κόσμο. Μας έκαναν τόσες πολλές ερωτήσεις… Τους έλειπε η πατρίδα. Πολλοί από αυτούς, παρόλο ότι μιλούσαν πολύ καλά Ελληνικά, δεν είχαν έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Είχαν γεννηθεί και είχαν μεγαλώσει στην περιοχή της Μασσαλίας !

Θα θέλαμε να μείνουμε πολλές μέρες εκεί αλλά οι ταινιόδρομοι φόρτωναν τόσο γρήγορα το βαπόρι. Δεν μείναμε παρά δύο μέρες, για να πάρουμε 30.000 τόνους!

Παρ’ όλη τη μικρή διαμονή, πάντα θυμάμαι με νοσταλγία το Port–de-Bouc, το Fos-sur-Mer και τo Martigues.

Το ταξίδι συνεχίζεται…

Καλό Πάσχα φίλοι μου!

Βαγγέλης Πίλουρης

Πόρτο Χέλι

Μια εξαιρετική πρωτοβουλία πήραν κάποιοι παλιοί Πρόσκοποι του Κρανιδίου, δημιουργώντας στο Facebook την σελίδα: 1ο Σύστημα Προσκόπων Κρανιδίου – Ιστορικό Αρχείο

Στο εισαγωγικό σημείωμα διαβάζουμε:

Σας καλωσορίζουμε στην σελίδα του Ιστορικού αρχείου του 1ου Συστήματος Προσκόπων Κρανιδίου. Η σελίδα δεν έχει καμία σχέση και συνεργασία με το εν ενεργεία Προσκοπικό Σύστημα του Κρανιδίου. Είναι ανεξάρτητη και σκοπός της είναι, η ανάδειξη της ιστορίας του Κρανιδιώτικου Προσκοπισμού, από την ίδρυση του Συστήματος την δεκαετία του ’50, μέχρι το 2001 που έκλεισε και επίσημα ο πρώτος κύκλος ζωής του. Σημαντικά πρόσωπα όπως οι αείμνηστοι Ελισσαίος Μούγιος και Ελευθέριος Νάκος καθώς και οι νεότεροι, Ιωάννης Κοντοβράκης, Ιωάννης Γκιώνης, Τάκης Λεμπέσης, Γιάννης Τσαμαδός, Γιάννης Καραμαδούκης, Γιάννης Ζέρβας, Πέτρος Τσούτουρας, Γιώργος Καράκαλος, Μάκης Μπαϊρακτάρης, Δημήτρης Κοντογιάννης, Δημήτρης Παναγιωτάκης, Θανάσης Μπελέσης, Κώστας Ηλιού και άλλοι πολλοί που έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους στην τοπική Προσκοπική Ιστορία. Το υλικό έχει συγκεντρωθεί από εν ενεργεία ενήλικα στελέχη του ΣΕΠ, από παλαιούς Προσκόπους και από το Ιστορικό Αρχείο του ΣΕΠ Σελίδες Προσκοπικής Ιστορίας

Το υλικό που συνοδεύει τις αναρτήσεις, αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία της Σελίδας, ως εκ τούτου απαγορεύεται η αναπαραγωγή και επεξεργασία του, χωρίς την έγγραφη σύμφωνη γνώμη της διαχειριστικής ομάδας. Μπορείτε ελεύθερα να μοιραστείτε το υλικό, κοινοποιώντας το κατευθείαν από την σελίδα μας. Μπορείτε να σχολιάζετε ελεύθερα, σεβόμενοι τους συνομιλητές σας. Η βοήθεια σας για την αναγνώριση προσώπων είναι πολύ σημαντική. Επίσης εάν κάποιος έχει στην κατοχή του υλικό (φωτογραφίες, βίντεο, Προσκοπικά έγγραφα κτλ) μπορεί να επικοινωνήσει με την διαχειριστική ομάδα για να αναλάβουμε την ψηφιοποιήση τους. Απολαύστε και ταξιδέψτε μαζί μας στην ιστορία.

“Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.”

George Santayana, 1863-1952, Ισπανοαμερικανός φιλόσοφος

Η φωτογραφία είναι από τα Παπούλια (1955 – Στέφος Αλεξανδρίδης). Στο τραπεζάκι καθήμενος ο Ελισαίος Μούγιος.

Καθώς γράφει ο Βασίλης Λαδάς, ο Δήμαρχος Κρανιδίου Μιχαήλ Χάσπαρης «Το 1952 έφερε το νερό για πρώτη φορά στο Κρανίδι,

κάνοντας μια επιτυχημένη γεώτρηση στο «πλατύ Πηγάδι», καθώς και μια δεξαμενή στην «Αγία Άννα». Έτσι για πρώτη φορά οι οικοκυρές είχαν νερό στα σπίτια τους και σταμάτησαν να το φέρνουνε κουβαλώντας, άλλες με γαϊδουράκια, και άλλες στην πλάτη, κυρίως από την Σκούντρα, την Μιλίντρα και τον Πύργο που ήταν τα πιο κοντινά πηγάδια στο Κρανίδι. Στα εγκαίνια της ύδρευσης τον Ιούλιο του 1952, υπήρχαν βρύσες σε κάθε γειτονιά καθώς και μια ειδική βρύση στην πάνω πλατεία. Αυτήν εγκαινίασε ο «υψηλός» προσκεκλημένος του, βασιλιάς Παύλος, στον οποίο αποδόθηκαν ιδιαίτερες τιμές.»

Ο Κωνσταντίνος ανοίγει την βρύση. Δίπλα του ο Δήμαρχος Μιχαήλ Χάσπαρης.,

Ο βασιλιάς Παύλος, στην επίσκεψή του αυτή συνοδευόταν από τον διάδοχο Κωνσταντίνο και τον βουλευτή Ιωάννη Κοντοβράκη. Κατέλυσε δε στην οικία Χάσπαρη, όπου ζήτησε να πιεί έναν «γαλλικό» καφέ. Δόθηκε η παραγγελία στο καφενείο Παπαμιχαήλ, όπου ο Βασίλης Παπαμιχαήλ άκουσε για πρώτη φορά την έκφραση «γαλλικός» καφές.

Εκείνη την ώρα στο καφενείο βρισκόταν ο Δημήτρης Δριβάλας, ο αποκαλούμενος και «Αμερικάνος», λόγω του ότι είχε κάνει στην Αμερική, ο οποίος και του εξήγησε πως «γαλλικό» καφέ λένε τον… «σουρωτό». Φτιάχνει, λοιπόν, ο Βασίλης μια μεγάλη κούπα ελληνικό καφέ, τον αφήνει να κατακάτσει καλά το κατακάθι και τον μεταγγίζει σε μια άλλη κούπα.

Ο βασιλιάς τον ήπιε και φχαριστήθηκε τόσο πολύ τον… «γαλλικό» καφέ του Βασίλη Παπαμιχαήλ, που απεφάνθη:

-Μπράβο, αυτός είναι καφές!

Το καφενείο Παπαμιχαήλ

Ο Μιχάλης Παπαμιχαήλ γεννήθηκε στο Κρανίδι το 1885. Ήταν γιός του Στέλιου Παπαμιχαήλ που έκανε πέντε παιδιά, τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι. Μικρός ακόμα βοηθούσε τον πατέρα, που ήταν από τους μαστόρους που έφτιαξαν τον Άγιο Γιώργη στην Μπαρδούνια.

Στη συνέχεια, αρχές του 20^ου αιώνα, έφυγε, με άλλους Κρανιδιώτες, μετανάστης στην Αμερική. Όμως, το 1912, μαζί με πολλούς άλλους ομογενείς, ήρθε να πολεμήσει στους Βαλκανικούς πολέμους και έμεινε στρατιώτης σε όλα τα μέτωπα μέχρι και την Μικρασιατική καταστροφή.

Το 1924 επέστρεψε στην Αμερική αλλά το 1925 γύρισε οριστικά στο Κρανίδι, όπου παντρεύτηκε την Παναγιούλα Ντούβα και έφτιαξαν οικογένεια. Έκαναν τέσσερα παιδιά, τον Στέλιο, την Μαρία, την Ελισάβετ και τον Βασίλη.

Ο Βασίλης Παπαμιχαήλ στο καφενείο του (από βίντεο του Στέφου (26/10/1986))

Το 1930 αγόρασε το καφενείο του Παρασκευόπουλου, στην πλατεία Ηρώων. Το καφενείο «Κέντρο» του Παπαμιχαήλ, όπου διαδέχτηκε τον πατέρα ο γιός του Βασίλης, γεννημένος το 1937, λειτούργησε ως οικογενειακή επιχείρηση μέχρι και το 1997 και απετέλεσε, για 67 χρόνια, το επίκεντρο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής του Κρανιδίου.

Στον επάνω όροφο του κτιρίου, λειτουργούσε μέχρι το 1995, για 124 χρόνια(!) το Ειρηνοδικείο Μάσητος.

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

Φωτογραφία: Στέφος Αλεξανδρίδης

………………

Έχει δημοσιευτεί στο βιβλίο μου «Παλιές Ιστορίες (που βγάζουν γέλιο)», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ερωδιός». Το βιβλίο βραβεύτηκε ως «Βιβλίο Χρονιάς» (2019) από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων Ελλάδας.