Το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2023 και ώρα 12:00 πραγματοποιήθηκε η πρώτη Γενική Συνέλευση της νέας περιόδου στα γραφεία του Προοδευτικού Συλλόγου Ναυπλίου «Ο ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ».
Με βάση το άρθρο 32 του Καταστατικού της Ένωσης Συγγραφέων & Λογοτεχνών Αργολίδας, το προσωρινό Δ.Σ. κάλεσε τα μέλη και τις/τους φίλες/φίλους της ΕΣΛΑ και παρουσίασε τα θέματα της ημερήσιας διάταξης: – πεπραγμένα περιόδου – πορεία της Ε.Σ.Λ.Α. και προτάσεις για τη νέα περίοδο – ανάδειξη νέου Δ.Σ.
Συζητήθηκαν οργανωτικά θέματα, δηλώθηκαν διαθεσιμότητες για το νέο Δ.Σ. και κατατέθηκαν οι απαραίτητες συνδρομές καθώς, με βάση το άρθρο 7 δικαίωμα εκλογής έχουν τα μέλη που «έχουν τακτοποιήσει τις οικονομικές τους υποχρεώσεις απέναντι στο Σύλλογο».
Αποφασίστηκε μια νέα Γ.Σ. στις 18 Φεβρουαρίου 2023, στις 12:00 στα γραφεία του Προοδευτικού Συλλόγου Ναυπλίου «Ο Παλαμήδης», για την τελική εκλογή του νέου Δ.Σ. της Ένωσης.
Έτσι, στην νέα Γ.Σ. είχαμε την εκλογή του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, που αποτελείται από τις/τους:
Γιάννη Ρούσο, Πρόεδρο
Μάνο Κουμεντάκη, Αντιπρόεδρο
Γιώργο Μουσταΐρα, Γεν. Γραμματέα
Θεοδόση Σπαντιδέα, Ταμία
Γεωργία Τζαμαλούκα, Μέλος
Με αναπληρωματικά μέλη:
Μαίρη Παναγιώτου
Ράνια Καραΐσκου
Η θητεία του Διοικητικού Συμβουλίου θα είναι διετής.
Ο Πρόεδρος
Γιάννης Ρούσος
Ο Γεν. Γραμματέας
Γιώργος N. Μουσταΐρας
Έχοντας ξεκινήσει το φαντασιακό του ταξίδι γράφοντας ποιήματα από το Δημοτικό, ο Γιώργος Ν. Μουσταΐρας αποφάσισε, επιτέλους, να επιλέξει είκοσι τέσσερα από αυτά, γραμμένα την τελευταία εικοσιπενταετία και να τα εκδώσει. Έτσι προέκυψαν τα «Σκόρπια φύλλα καρδιάς», από τις εκδόσεις Ερωδιός της Θεσσαλονίκης.
Τα χώρισε σε τρεις κατηγορίες:
-
Ιστορικά
-
Τόποι αγαπημένοι
-
Βιωματικά
Ονόμασε την συλλογή των ποιημάτων του «Σκόρπια» γιατί δεν είναι ενιαία η θεματολογία τους και «φύλλα καρδιάς» γιατί είναι δημιουργήματα στιγμών έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Ούτε είναι ενιαία η φόρμα τους. Βρίσκουμε δεκαπεντασύλλαβο, πάνω σε φόρμες δημοτικών τραγουδιών, ποιήματα με ομοιοκαταληξία αλλά και με ελεύθερο στίχο. Κάποια από αυτά έχουν βραβευτεί σε Λογοτεχνικούς Διαγωνισμούς.
Στην πρωτότυπη ριμάτη εισαγωγή του στη συλλογή, ο ποιητής, κλείνει ως εξής:
Ποιήματα εικοσιτέσσερα σ’ εικοσιπέντε χρόνια!
Αν ήμουνα υπάλληλος, θα είχ’ απολυθεί.
Για παραγωγικότητα, μονάχα, δεν καυχιέμαι
κι έτσι το αποφάσισα δημόσια να εκτεθώ,
γιατί στα εξήντα έξι μου δεν περισσεύει ο χρόνος,
χώρια που οι φίλοι φεύγουνε αργά, μα σταθερά…
Για να ‘χω ελπίδα πως κι αυτά τα λιγοστά στιχάκια,
θα υπάρξουν κάποιοι να τα δουν και να τα επαινέσουν
ή να με οικτίρουν που έφαγα τον χρόνο τους μ’ αυτά.
Ο Εκδότης
Το βιβλίο μπορείτε να το προμηθευτείτε από βιβλιοπωλεία του Άργους και του Ναυπλίου, καθώς και από το περίπτερο της Ένωσης Συγγραφέων & Λογοτεχνών Αργολίδας, στην Έκθεση Βιβλίου, στο Ναύπλιο. Μπορείτε να το αναζητήσετε και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης.
Στην κατηγορία “Τόποι αγαπημένοι” περιλαμβάνονται και δυο ποιήματα για την Ερμιονίδα.
Η επίσημη παρουσίασή του βιβλίου θα γίνει στις 12 Σεπτεμβρίου, ημέρα Δευτέρα, στην αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών από τον ποιητή Κώστα Καρούσο, Πρόεδρο της Εταιρίας.
Γνώρισα τον Χρήστο Μπαλαμπάνη στα τέλη Ιουνίου του 2003 ως αντίπαλο μέσα στο γήπεδο. Ήταν στα πλαίσια Τουρνουά παλαιμάχων, όπου συμμετείχε τιμητικά και η ποδοσφαιρική ομάδα του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ.
Ήταν και η μόνη φορά που είμαστε «αντίπαλοι» με τον Χρήστο. Έκτοτε, μια σταθερή και θερμή φιλία μας έδενε μέχρι τέλους, αν και λείπω – ως φυσική παρουσία – από την Ερμιονίδα. Κανείς δεν ξέχναγε την γιορτή του άλλου και μιλούσαμε σε κάθε ευκαιρία.
Γνωρίζοντας την μάχη ζωής που έδινε, κάθε φορά που τον αποχαιρετούσα του ευχόμουνα:
«Βάστα Χρήστο, γερά!»
«Βαστάω» απαντούσε αυτός με πείσμα.
Ώσπου το πείσμα δεν του έφτασε, πλέον…
Χρήστο μου, καλέ μου φίλε, θα σε σκέφτομαι πάντα με αγάπη και σεβασμό στη μνήμη σου.
Γιώργος Ν. Μουσταΐρας
Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ, από εκείνο το Τουρνουά, που γνωριστήκαμε.
«Γιώργο γεράσαμε!» σχολίασε το περασμένο καλοκαίρι, σαν τον επισκέφτηκα στο σπίτι του στο Πόρτο Χέλι, ο Τάσος Στάικος.
Είχαμε να βρεθούμε από κοντά κάποια χρόνια και η χαρά μου ήταν μεγάλη σαν τον είδα γερό και κοτσονάτο. «Αλλά, όπως είπε κάποιος φίλος μου, είμαστε τυχεροί γιατί κάποιοι άλλοι δεν πρόλαβαν να γεράσουν», συμπλήρωσε.
Δυστυχώς, από μέρους μου, δεν πρόλαβα να τον ξαναδώ…
Στην Ερμιονίδα, που επέλεξα ως πατρίδα της καρδιάς μου, μπορεί πλέον να μην κατοικώ αλλά έχω κάνει και διατηρώ μερικές πολύ καλές φιλίες, που κράτησαν, ανεξάρτητα αν εγώ έπαψα να είμαι ενεργός δημοσιογράφος. Γιατί ήσαν φιλίες καρδιάς και όχι συμφέροντος.
Χωρίς να θέλω να πληγώσω κανέναν από τους φίλους μου αυτούς, ο Τάσος κατείχε ανάμεσά τους την πρώτη θέση. Συνεργάτης ανιδιοτελής του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ, από τον πρώτο καιρό της παρουσίας του ως μέσο ενημέρωσης και προβολής της Ερμιονίδας, έθεσε στη διάθεση της εφημερίδας την στιβαρή του πένα. Συνεχής και συνεπής η αρθρογραφία του, συνδύαζε τις μνήμες και τις ανθρώπινες ιστορίες με την αγωνία του για το μέλλον και την ανάπτυξη της περιοχής.
Πολύτιμο το υλικό – κατάθεση ψυχής – που βρίσκεται διάσπαρτο στα φύλλα της εφημερίδας και περιμένει την αποδελτίωση και αξιοποίησή του… Κάποια στιγμή, όπως οφείλω, πρέπει να το συγκεντρώσω σε σώμα.
Τάσο μου, δεν θέλω να γράψω κάτι παραπάνω. Δεν είναι τη στιγμής. Συγνώμη, μόνο, θέλω να σου ζητήσω που – εγωιστικά- πίστευα πως όποτε σε ψάξω θα σε βρω στο Χελάκι σου, που τόσο αγαπούσες. Δυστυχώς, αν και ήσουνα παλιός Μαρκόνης, δεν πήρα το σήμα σου την κατάλληλη ώρα. Τουλάχιστον για να σου φωνάξω: «Βάστα!»
Καλό ταξίδι, φίλε καλέ!
Γιώργος Ν. Μουσταΐρας
Η φωτογραφία είναι από το εξώφυλλο του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ (αρ. φ. 393, 18-7-2001), που στις σελίδες 8 & 9 φιλοξενούσε άρθρο του με τον τίτλο:«Να προσέξουμε το Πορτοχέλι».
Όπως όλες οι περιοχές της χώρας μας, έτσι και το Κρανίδι πλήρωσε το τίμημα στο βωμό της αναζήτησης μιας καλύτερης ζωής στα μακρινά τα ξένα.
Πολλοί είναι αυτοί που έφυγαν, κάποιοι χάθηκαν στην ξενιτιά, κάποιοι γύρισαν και κάποιοι, έχοντας φτιάξει τη ζωή τους εκεί, σε κάθε ευκαιρία επισκέπτονταν τον τόπο τους, να δουν από κοντά συγγενείς και φίλους.
Ο παλιός Κρανιδιώτης μετανάστης στην Αμερική, επιστρέφοντας μετά από χρόνια στην πατρίδα, την ώρα που ετοιμαζόταν να βγει στα καφενεία, σκέφτηκε πως θα ήτανε καλό να φορέσει τα ρούχα που φόραγε εδώ πριν να φύγει, για να μην το «παίξει» πλούσιος Αμερικάνος και προκαλέσει. Έλα, όμως, που η κίνησή του αυτή δεν εκτιμήθηκε. Κάποιοι, κακεντρεχείς, όταν τον είδαν, σχολίασαν:
«Ούού, με τα ίδια έφυγε, με τα ίδια μας ήρθε!»
Του το σφύριξαν και λογικό ήταν να πληγωθεί. Έτσι, όταν, μετά από καιρό ξαναγύρισε φόρεσε τα χρωματιστά, τα Αμερικάνικα και βγήκε στα καφενεία. Όμως, τα σχόλια πάλι δεν έλειψαν:
«Ούού, κοιτάξτε τον, που φόρεσε τα Αμερικάνικα για να μας θαμπώσει!»
Και αυτό το σχόλιο έφτασε στ’ αυτιά του – τίποτα δεν μένει κρυφό σ’ αυτόν τον τόπο…
Έτσι, όταν για τρίτη φορά ξαναφάνηκε στο Κρανίδι, πριν βγει έξω να περπατήσει, έστειλε τον τελάλη να τελαλήσει:
«Ήρθε ο Αμερικάνος και ρωτά: Να βάλει γραβάτα ή να μη βάλει; Να φορέσει σακάκι η να μη φορέσει; Να βάλει βρακί ή να μη βάλει;»
Έτσι, για να είναι σίγουρος για την άποψη των ντόπιων… ενδυματολόγων, μπας και αποφύγει τα εκ νέου σχόλια…
…………….
Φωτο: Η φωτογραφία του παλιού τελάλη δεν είναι από το Κρανίδι. Δυστυχώς, από τους τελάληδες της περιοχής υπάρχει μόνο του Παναγή, τελευταίου τελάλη των Διδύμων (Στέφου Αλεξανδρίδη)….
Γιώργος Ν. Μουσταΐρας
Στην κατάμεστη μεγάλη αίθουσα της ταβέρνας «Αδέρες» του Δημήτρη Δεστέ, στο Ηλιόκαστρο, στήθηκε χθες, Τσικνοπέμπτη, ένα μεγάλο γλέντι.
Με την βοήθεια του καλού Καρακασιώτικου κρασιού και των θαυμάσιων ψητών του αρχιμάστορα στο είδος Δημήτρη Δεστέ, ο κόσμος μπόρεσε, επιτέλους, να ξεδώσει και να αφήσει πίσω τις έγνοιες του, χορεύοντας και γλεντώντας μέχρι αργά μετά τα μεσάνυχτα!
Η τετραμελής ορχήστρα έδινε από νωρίς τον τόνο της διασκέδασης και τα ζεϊμπέκικα εναλλάσσονταν με τους κυκλωτικούς χορούς, χωρίς σταματημό.
Να ‘μαστε καλά και πάντα τέτοια! Και του χρόνου ακόμα καλύτερα!
Υ.Γ. Όταν ήρθε ο λογαριασμός, δικαιολογημένα αναρωτηθήκαμε: «Γουρνοπούλα και αρνί φάγαμε. Για… σουβλάκια πληρώσαμε;»
Γιώργος Ν. Μουσταΐρας
Μέρες που ‘ναι, ο κόσμος τσίκνισε με την παρέα του. Και φυσικά, για να κάτσει κάποιος γύρω από ένα τραπέζι θα πρέπει να υπάρχει η κατάλληλη «χημεία» και κοινά ενδιαφέροντα μεταξύ των συνδαιτυμόνων, για να υπάρχει η σιγουριά πώς θα περάσουν όλοι καλά.
Στο τραπέζι της φωτογραφίας, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και ως «συνάντηση κορυφής», με οικοδεσπότη τον Ιωσήφ Μερτύρη, διακρίνουμε από δεξιά τους Δημήτρη Μίζη, Πάνο Αποστόλου, Ιωσήφ Μερτύρη, Τάσο Τόκα, Νίκο Αντώνιοζα και Τάσο Λάμπρου.
Σίγουρα πέρασαν καλά. Και δεν ήταν, φυσικά, τα πλούσια εδέσματα αλλά το επίπεδο επικοινωνίας και συνεννόησης. Σίγουρα έπονται τα καλύτερα, για πολλούς περισσότερους…
Σε αναμονή νεοτέρων…
Γιώργος Ν. Μουσταΐρας
Βρισκόμαστε στο 1920, όπου πρωθυπουργός είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Η Ηνωμένη Αντιπολίτευσις ιδρύει σε διάφορα μέρη της Ελλάδας αντιπολιτευτικούς Συλλόγους. Στο φύλλο αριθ. 242 της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ (Τρίτη 19 Μαΐου) διαβάζουμε:
Ο αντιπολιτευόμενος λαός της Ερμιόνης άνοιξε κατάλογον εγγραφής μελών προς σύστασιν πολιτικού Συλλόγου. Εντός μιάς ημέρας ενεγράφησαν πλέον των 150 μελών, άτινα εξέλεξαν προσωρινήν Επιτροπήν, αποτελουμένην εκ των Κωνστ. Γκολεμά πρώην Δημάρχου, Δημητρίου Παναγιώτου εμπόρου, Αντωνίου Οικονόμου κτηματίου, Μιχαήλ Κιοσέ αποτάκτου λοχαγού και Διονυσίου Μέξη εμπόρου.
Έρευνα – Επιμέλεια
Γιώργος Ν. Μουσταΐρας
Με στόχο να τιμά τους αθλητές του, που ξεχωρίζουν κάθε χρόνο, ο Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός ανακοίνωσε τη θέσπιση ετήσιων βραβείων.
Παράλληλα, οι πράσινοι θέλοντας να τιμήσουν τις μεγάλες δόξες της Ομάδας, ανακοίνωσαν τα ετήσια βραβεία τους από το 1908 μέχρι και το 2020.
Στην αναφορά των βραβευμένων, διαβάσαμε και ένα συγκινητικό περιστατικό που συνέβη στις Σπέτσες το 1961, με τιμώμενο πρόσωπο, ως εκ τούτου, τον Ανδρέα Παπαεμμανουήλ.
Ήταν η Τετάρτη 19 Ιουλίου 1961, που ο θρυλικός ποδοσφαιριστής του «τριφυλλιού» Ανδρέας Παπαεμμανουήλ και άλλοι συμπαίκτες του έκαναν μπάνιο στις Σπέτσες. Ο θρυλικός «Παπακανόνης» είχε πολύ στενή σχέση με τη θάλασσα μέχρι και μεγάλη ηλικία.
Σε εκείνο το καλοκαιρινό του μπάνιο, ευτυχώς, βρέθηκε κοντά σε ένα επτάχρονο κορίτσι, την Καλλιόπη Γορτυνίου, που πάλευε με τα κύματα. Χωρίς καθυστέρηση έσπευσε προς το μέρος του και κατάφερε να το βγάλει στην ακτή, με την βοήθεια των συμπαικτών του Μίμη Μπενάρδου και Γιάννη Νεμπίδη. Εκεί ο Ανδρέας Παπαεμμανουήλ με τον άλλο συμπαίκτη του Μίμη Μανιάκη, με τεχνητή αναπνοή κατάφεραν να της σώσουν τη ζωή.
Ο τίτλος από το ρεπορτάζ της εποχής στην «Αθλητική Ηχώ»
Γιώργος Ν. Μουσταΐρας
