Σήμερα γιορτάζουμε την Εργατική Πρωτομαγιά!

Σήμερα τιμάμε όλους εκείνους που έχασαν την ζωή τους για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα κοινωνικά τους δικαιώματα, τα οποία δεν χαρίστηκαν αλλά κερδήθηκαν από τους αγώνες των εργαζόμενων. Τα κοινωνικά δικαιώματα της Εργασίας, της υγείας, της κοινωνικής ασφάλειας, της κοινωνικής πρόνοιας, οι ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση κτλ ήταν οι κοινωνικές κατακτήσεις του 20 αιώνα.

Στις μέρες μας μετά από μια οικονομική και στην συνέχεια μετά από μια υγειονομική κρίση χρειάζεται να οριοθετηθεί ένα νέο μοντέλο κοινωνικού Κράτους, το οποίο θα σέβεται και θα στηρίζει τα κοινωνικά δικαιώματα και φυσικά στο προτεινόμενο μοντέλο, πρωταγωνιστικό ρόλο θα πρέπει να έχει η Τοπική Αυτοδιοίκηση Α΄ και Β’  βαθμού. Άρα θα μιλάμε, σύμφωνα με την σύγχρονη βιβλιογραφία, για ένα αποτελεσματικό τοπικό κοινωνικό κράτος δίπλα στους πολίτες, δίπλα στους Δημότες.

Η ΣΥΝΟΧΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ!

Τάσος Λάμπρου

Δημοτικός Σύμβουλος Ερμιονίδας

Επικεφαλής Προ.Συ.Ερ.

Πολύ υψηλές για την εποχή ήταν οι μέγιστες θερμοκρασίες σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και τη Δευτέρα του Πάσχα.

Μάλιστα στην Κρήτη, την Πελοπόννησο και την Αττική, η θερμοκρασία σημείωσε περαιτέρω άνοδο σε σχέση με την Κυριακή του Πάσχα, με την υψηλότερη μέγιστη θερμοκρασία να καταγράφεται στη Γόρτυνα Ηρακλείου Κρήτης με 39,1 βαθμούς Κελσίου.

Σύμφωνα με το δίκτυο των αυτόματων μετεωρολογικών σταθμών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών/meteo.gr, στην Αττική η υψηλότερη θερμοκρασία χθες καταγράφηκε στη Νέα Σμύρνη (33,9 βαθμοί), ενώ στη Λίνδο Ρόδου έφθασε τους 35,4 βαθμούς και στο Κρανίδι Αργολίδας τους 37,1.

Από κοντά και το Άργος, όπου το θερμόμετρο άγγιξε τους 34,5 βαθμούς.

Άγνωστες λεπτομέρειες από την προσωπική και επαγγελματική της ζωή, παρουσίασε η Ρίκα Διαλυνά, στην τελευταία της συνέντευξη.

Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε και στις σχέσεις της με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ…

Όχι καθόλου με την Αλίκη όταν ήμασταν στη σχολή, ήμασταν πολύ φίλες. Η ιστορία που είχε γίνει στο φεστιβάλ στις Κάννες την είχε δημιουργήσει ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, γιατί δεν είχε καλό χαρακτήρα. Ήμασταν και γείτονες στο Πόρτο Ύδρα, ποτέ δεν μιλούσαμε, εκείνος μιλούσε μόνο με τον άντρα μου. Ήταν ο τύπος του τέτοιος που δεν με τραβούσε ούτε να κάνω κουβέντα, ούτε τίποτα. Όταν πέθανε βέβαια, του κάναμε εμείς το μνημόσυνο την τρίτη μέρα.

Το σπίτι τον Παπαμιχαήλ στο Πόρτο Ύδρα τι απέγινε;

Είναι εγκαταλελειμμένο σε τραγική κατάσταση, του έβγαλαν και τους φράχτες, γιατί είχε γκρεμιστεί. Ό,τι και να είναι το παιδί σου, δεν το κάνεις αυτό. Γνώρισα τον Γιάννη Παπαμιχαήλ, είναι ένα καλό παιδί, που η μαμά του τον υπεραγαπούσε και ο άλλος τον έβλεπε ανταγωνιστικά δεν ξέρω, Το σπίτι αυτό το άφησε σε πολλούς και πάλι χαμένο. Κάποια στιγμή γκρεμίστηκαν το σουλούπωσαν λίγο, έβγαλαν τα γκρεμισμένα.

πηγή

Σε ρυθμούς καλοκαιριού κινήθηκε η θερμοκρασία ανήμερα το Πάσχα.

Απρόσμενα υψηλά τα νούμερα για την εποχή. Ευτυχώς δεν επιβεβαιώθηκαν προβλέψεις που μιλούσαν για… 38άρια….

Στην Αργολίδα, σύμφωνα με τον Μετεωρολογικό Σταθμό της ΕΜΥ στο Άργος, η θερμοκρασία έπιασε τους 32 βαθμούς Κελσίου στις 2:30 το μεσημέρι.

Στο Κρανίδι, αντίστοιχα, έδειξε τους 30 βαθμούς. 

Οι νεότεροι δεν ξέρουν ότι ο κινηματογράφος στο Κρανίδι ήλθε το 1935.

Τότε, ο πατέρας μου, Αλέξανδρος Αλεξανδρίδης, ήλθε από τις Σπέτσες ως φωτογράφος και έφερε μαζί του και μια κινηματογραφική μηχανή, βουβή, και την εγκατέστησε στο ζαχαροπλαστείο του Βαγγελάκη, με 5 δραχμές εισιτήριο και 3 δραχμές για τα παιδιά.

Η δουλειά πήγαινε καλά. Ο πόλεμος του ’40 το σταμάτησε. Το 1952, ήμουν στις Σπέτσες, όπου είχα ομιλούντα κινηματογράφο. Μια μέρα λαμβάνω γράμμα από τον αείμνηστο δήμαρχο Κρανιδίου Μιχαήλ Χάσπαρη, που μου έγραφε «έλα στο Κρανίδι, Στέφο, να βάλεις κινηματογράφο και θα σε βοηθήσω». Τότε εγώ δεν έχασα την ευκαιρία, άφησα τον εκεί κινηματογράφο στα αδέλφια μου και ήλθα στο Κρανίδι, όπου γνωρίστηκα με τον αείμνηστο Μανώλη Φωστίνη, όπου μου παραχώρησε την αίθουσα (που μετά έγινε σούπερ μάρκετ των αδελφών Καπέλα).

Για 15 χρόνια εδούλεψα καλά και τότε τον παρέδωσα στον Σωτήρο Φωστίνη και πήγα στην Ερμιόνη και έβαλα κινηματογράφο στο παλιό σχολείο του Συγγρού, όπου εκεί δούλεψα καλά. Κάθε μέρα έκοβα 100 με 150 εισιτήρια και κάθε δυο μέρες αλλαγή προγράμματος, με νέες ταινίες. Και δώσ’ του ο μπάρμπα Στάθης Ζαραφωνίτης, που ήταν τελάλης, να φωνάζει – έπαιρνε το τάλιρο και φώναζε – «σήμερα ο κινηματογράφος έχει ένα έργο με τη Μονρόε και τον Ερο – φλύν…» Ο μπάρμπα Στάθης ήταν της πρώτης Δημοτικού και δεν τα έβγαζε τα γράμματα, τα μπέρδευε. Του είχε δώσει και ο Κοκαλάκος άλλο ένα τάλιρο και φώναζε: «Ο Κοκαλάκος έχει φέρει και πουλάει κρεμμύδια από τα Βάτικα, με 50 λεπτά το κιλό, ο κινηματογράφος παίζει με τη… Μουνιρόε και Φλυν – φλύν. Επίσης, ο Στέφος κάθε Τετάρτη τα… κατεβάζει.» Τα εισιτήρια 3 και 5 δραχμές.

Ο Στέφος με τον συνομήλικό του Θανάση Βέγγο (16/5/1963)

Η αίθουσα του κινηματογράφου είχε ξύλινο πάτωμα και είχε μια μυρωδιά άσχημη, που παραπονιόντουσαν οι θεατές. Έβαζα κι εγώ, λοιπόν, καθαρίστριες με μπαντανόβουρτσες αλλά πάλι το ίδιο. Ώσπου μια μέρα άρχισα να τρίβω εγώ, ώσπου είδα μια χαραμάδα στο πάτωμα. Παίρνω ένα κατσαβίδι και ανοίγω και τι να ’δω: Κάτω ήταν το υπόγειο του σχολείου, με 39 κότες ψόφιες. Κατεβαίνω και βλέπω την πιο ζωντανή κότα δίπλα σε μια τρύπα του τοίχου. Κατάλαβα ότι κάποια αλεπού έκλεβε τις κότες και τις έφερνε από την τρύπα και πήγα να την κλείσω. Όπου, με βλέπει ο Γιώργος Τσέλος και μου λέει: «Μη την κλείνεις, θα φυλάξω το πρωί με το όπλο στον πεύκο». Και πράγματι, να η αλεπού, με μια κότα στο στόμα, μα πριν προλάβει να μπει στην τρύπα την πυροβόλησε και τη σκότωσε. Στη συνέχεια της έκοψε και τα τέσσερα πόδια και πήρε αμοιβή από το Δασαρχείο, γιατί τις είχαν επικηρύξει τις αλεπούδες. Έφαγε και την κότα, που την είχε κλέψει η αλεπού από το κοτέτσι του.

Άλλη μια φορά βλέπω στο ταμείο ουρά ο κόσμος και δεν προχώραγε. Όλο γελούσαν και έλεγαν «βρε τον άτιμο τον Στέφο, τι έχει κάνει». ’Ηταν ένα γαϊδούρι κάτω από την καμπίνα του κινηματογράφου και χοροπηδούσε. Κατεβαίνω και τι να ’δω. Ένα σύρμα της ΔΕΗ είχε πέσει στο βρεγμένο χώμα που πάταγε ο γάιδαρος και τον ηλέκτριζε αλλά δεμένος όπως ήταν δεν μπορούσε να φύγει. Πάω με μια πένσα και κόβω το σύρμα και ησύχασε το ζώο. Ο κόσμος νόμιζε ότι το είχα ποτίσει με… ούζο ή του είχα βάλει στον πισινό… νέφτι, γιατί τότε, τα χρόνια εκείνα, ήταν της… μόδας να βάζουν νέφτι στα γαϊδούρια για να τρέχουν.

Αυτά συνέβαιναν τω καιρώ εκείνω…

Στέφος Αλεξανδρίδης

Στην επάνω φωτογραφία, ο Στέφος μαζί με τον Δήμαρχο Κρανιδίου Μιχαήλ Χάσπαρη. (1953)

…………………

Δημοσιεύθηκε στον έντυπο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ  και περιέχεται στο βιβλίο “Έρδι Στέφουα” (εξαντλημένο).  Οι ιστορίες του Στέφου θα δημοσιεύονται – μέχρι… εξαντλήσεως – κάθε Παρασκευή από εδώ. Σήμερα ξεφύγαμε μια μέρα…

Σε επιστολή του ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας προς τον Γενικό Γραμματέα Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής του ΥΝΑΝΠ, Ευάγγελο Κυριαζόπουλο,

με θέμα: “Προβλήματα Λιμένων” αναφέρει αναλυτικά τα προβλήματα και ζητά την επίλυσή τους:

ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΣ

ΠΟΡΟΣ

•Επανασχεδιασμό σημείων πρόσδεσης σε συνεννόηση με τους πλοιάρχους

ΥΔΡΑ

•Τοποθέτηση προσκρουστήρων

ΕΡΜΙΟΝΗ

•Αύξηση φωτοβολίας φανών εισόδου (χάνονται στα φώτα της πόλης)

ΠΟΡΤΟ ΧΕΛΙ

•Ανεπαρκής φωτοβολία φάρου ΧΙΝΙΤΣΑ, κατά την είσοδο στον προλιμένα
•Τοποθέτηση προσκρουστήρων
•Εγκατάσταση λήψης παροχής νερού

 Πηγή

Πάνω στο καπούνι το τζόβενο χτύπαγε την καμπάνα για να μας πει πόσα κλειδιά έχει ακόμα. Ο λοστρόμος ήταν στην μπόμπα και βιράριζε την καδένα της άγκυρας.

Το θαλασσινό νερό έτρεχε από τα όκια. Το στρίτσο είχε αρχίσει να γεμίζει με καδένα.

Πολλές φορές πάνω στο ζόρι η καδένα παρόλο ότι ήταν βρεγμένη, πετούσε σπίθες πάνω την αρπάγη του ράουλου της μπόμπας. Οκτώ κλειδιά είναι ακόμη !

Οι ναύτες αρχίζουν να ξεσκεπάζουν τα μούρινγκ. Σε λίγο θα αρχίσουν να δουλεύουν αυτά θα μπούμε μέσα στις λίμνες. Ο προορισμός είναι το Ντιτρόιτ στο Μίσιγκαν.

Λίγες εβδομάδες πριν βρισκόμαστε στο Port–de-Bouc της Γαλλίας. Eκεί φορτώναμε ένα παράξενο υλικό. Ήτανε γυαλί καμένο σε μορφή χαλικιού. Το χρησιμοποιούν στο Ντιτρόιτ για να στρώνουν τους δρόμους, να φωτίζονται το βράδυ. Μπορείτε να το βρείτε στο διαδίκτυο, πραγματικά, πόσο όμορφοι είναι αυτοί οι δρόμοι. Αποφασίσαμε να πάμε σε μία ταβέρνα για να φάμε την περίφημη μπουγιαμπέσα.

Στο Δημαρχείο του Port–de-Bouc

Μόλις βγήκαμε από την ταβέρνα ένας μικρός Αλγερινός μού μίλησε, ακούγοντας να μιλάμε μία γλώσσα που δεν καταλάβαινε:

«Qu’est-ce que tôle nationalité monsieur?»

«Je suis Grecque» του απάντησα στην ερώτησή, ποια είναι η εθνικότητά μας.

«Α, κύριε» μου είπε «σήμερα έχει μεγάλη γιορτή (σ.σ.: συνάντηση των Ελληνικών συλλόγων της περιοχής) στο Μέγαρο του Δημαρχείου με τους Έλληνες». Τον ρώτησα πού είναι το δημαρχείο του Port–de-Bouc. Ήταν πολύ κοντά. Ξεκινήσαμε να πάμε το ίδιο παρεάκι. Πάλι εγώ, ο Φώτης ο Τσούλος, ο Μάκης ο Αραβαντινός και ο Γιάννης ο Απέργης.

Φτάσαμε στην πόρτα, «Παιδιά» τους είπαμε «Είμαστε Έλληνες από το βαπόρι. Μπορούμε να περάσουμε;» Μόλις είπαμε την κουβέντα αυτή, είδαμε τον ενθουσιασμό των ομογενών στα πρόσωπά τους. Βλέπεις, τα χρόνια αυτά δεν υπήρχε το διαδίκτυο και η επικοινωνία, να μαθαίνεις πράγματα για την πατρίδα.

Μας έδωσαν ένα τραπέζι – πρώτο τραπέζι πίστα. Πρέπει να ήταν μες στην αίθουσα, την τεράστια, πάνω από 1000 άτομα. Τότε ανακοίνωσαν στα μεγάφωνα της ορχήστρας ότι φιλοξενούν Έλληνες ναυτικούς. Σε λίγο, το τραπέζι μας είχε γεμίσει κεράσματα. Συγκινούμαι που το θυμάμαι. Ήταν ένα πολύ γλυκό αγκάλιασμα. Εκεί κατάλαβα πόσο Έλληνας γίνεται ο Έλληνας όταν φεύγει από την πατρίδα του!

Άρχισαν οι Πολιτιστικοί σύλλογοι να χορεύουν παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς και τότε είπα στο Φώτη τον Τσούλο ότι θα σηκωθούμε να χορέψουμε. Με τον Φώτη πάντα χόρευα με παρέα, γιατί κάναμε πρόβες μες στο βαπόρι. Όπως και έγινε.

Όταν χορέψαμε τσάμικο, ο Αραβαντινός μας είπε ότι δεν ήταν τσάμικο αλλά ασκήσεις εδάφους! Βλέπετε είχαμε νιάτα.

Ήταν όλα υπέροχα. Αναμειχθήκαμε με τον κόσμο. Μας έκαναν τόσες πολλές ερωτήσεις… Τους έλειπε η πατρίδα. Πολλοί από αυτούς, παρόλο ότι μιλούσαν πολύ καλά Ελληνικά, δεν είχαν έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Είχαν γεννηθεί και είχαν μεγαλώσει στην περιοχή της Μασσαλίας !

Θα θέλαμε να μείνουμε πολλές μέρες εκεί αλλά οι ταινιόδρομοι φόρτωναν τόσο γρήγορα το βαπόρι. Δεν μείναμε παρά δύο μέρες, για να πάρουμε 30.000 τόνους!

Παρ’ όλη τη μικρή διαμονή, πάντα θυμάμαι με νοσταλγία το Port–de-Bouc, το Fos-sur-Mer και τo Martigues.

Το ταξίδι συνεχίζεται…

Καλό Πάσχα φίλοι μου!

Βαγγέλης Πίλουρης

Πόρτο Χέλι

Τροχαίο δυστύχημα σημειώθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 28 Απριλίου 2021 στην Ερμιονίδα

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το Αστυνομικό δελτίο, στο 21ο χιλιόμετρο της Επαρχιακής Οδού Κρανιδίου – Γαλατά στην Ερμιονίδα, δίκυκλη μοτοσικλέτα, που οδηγούσε 26χρονος αλλοδαπός, εξετράπη της πορείας της και προσέκρουσε σε ελαιόδεντρο.

Τραγικό επακόλουθο ο θανάσιμος τραυματισμός του οδηγού.

Το Αστυνομικό Τμήμα Ερμιονίδας διενεργεί προανάκριση.

Φωτογραφία αρχείου

Μια εξαιρετική πρωτοβουλία πήραν κάποιοι παλιοί Πρόσκοποι του Κρανιδίου, δημιουργώντας στο Facebook την σελίδα: 1ο Σύστημα Προσκόπων Κρανιδίου – Ιστορικό Αρχείο

Στο εισαγωγικό σημείωμα διαβάζουμε:

Σας καλωσορίζουμε στην σελίδα του Ιστορικού αρχείου του 1ου Συστήματος Προσκόπων Κρανιδίου. Η σελίδα δεν έχει καμία σχέση και συνεργασία με το εν ενεργεία Προσκοπικό Σύστημα του Κρανιδίου. Είναι ανεξάρτητη και σκοπός της είναι, η ανάδειξη της ιστορίας του Κρανιδιώτικου Προσκοπισμού, από την ίδρυση του Συστήματος την δεκαετία του ’50, μέχρι το 2001 που έκλεισε και επίσημα ο πρώτος κύκλος ζωής του. Σημαντικά πρόσωπα όπως οι αείμνηστοι Ελισσαίος Μούγιος και Ελευθέριος Νάκος καθώς και οι νεότεροι, Ιωάννης Κοντοβράκης, Ιωάννης Γκιώνης, Τάκης Λεμπέσης, Γιάννης Τσαμαδός, Γιάννης Καραμαδούκης, Γιάννης Ζέρβας, Πέτρος Τσούτουρας, Γιώργος Καράκαλος, Μάκης Μπαϊρακτάρης, Δημήτρης Κοντογιάννης, Δημήτρης Παναγιωτάκης, Θανάσης Μπελέσης, Κώστας Ηλιού και άλλοι πολλοί που έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους στην τοπική Προσκοπική Ιστορία. Το υλικό έχει συγκεντρωθεί από εν ενεργεία ενήλικα στελέχη του ΣΕΠ, από παλαιούς Προσκόπους και από το Ιστορικό Αρχείο του ΣΕΠ Σελίδες Προσκοπικής Ιστορίας

Το υλικό που συνοδεύει τις αναρτήσεις, αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία της Σελίδας, ως εκ τούτου απαγορεύεται η αναπαραγωγή και επεξεργασία του, χωρίς την έγγραφη σύμφωνη γνώμη της διαχειριστικής ομάδας. Μπορείτε ελεύθερα να μοιραστείτε το υλικό, κοινοποιώντας το κατευθείαν από την σελίδα μας. Μπορείτε να σχολιάζετε ελεύθερα, σεβόμενοι τους συνομιλητές σας. Η βοήθεια σας για την αναγνώριση προσώπων είναι πολύ σημαντική. Επίσης εάν κάποιος έχει στην κατοχή του υλικό (φωτογραφίες, βίντεο, Προσκοπικά έγγραφα κτλ) μπορεί να επικοινωνήσει με την διαχειριστική ομάδα για να αναλάβουμε την ψηφιοποιήση τους. Απολαύστε και ταξιδέψτε μαζί μας στην ιστορία.

“Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.”

George Santayana, 1863-1952, Ισπανοαμερικανός φιλόσοφος

Η φωτογραφία είναι από τα Παπούλια (1955 – Στέφος Αλεξανδρίδης). Στο τραπεζάκι καθήμενος ο Ελισαίος Μούγιος.

Ποιες περιοχές μπαίνουν και ποιες βγαίνουν από το «βαθύ κόκκινο»

Στο επίπεδο πολύ αυξημένου κινδύνου, «βαθύ κόκκινο» ανεβαίνουν και εντάσσονται ο δήμος Ξάνθης, και ο δήμος Ιάσμου Ροδόπης.

Από το «βαθύ κόκκινο» εξέρχονται η Ζάκυνθος, η Αργολίδα, η Κως, ο δήμος Πύδνας – Κολινδρού στην Πιερία, ο δήμος Γρεβενών, ο δήμος Καρδίτσας, οι Σπέτσες και η Κύθνος.

Τις τελευταίες τρεις ημέρες, παρατηρείται μείωση του ιικού φορτίου σε 46 από συνολικά 74 περιφερειακές ενότητες μεταξύ των οποίων βρίσκονται η Αττική, η Θεσσαλονίκη, η Κοζάνη και η Αχαΐα. Εννιά περιφερειακές ενότητες παραμένουν σταθερές, ενώ 19 παρουσιάζουν αύξηση πλέον του 5% και εκεί χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Πρόκειται για τις περιφερειακές ενότητες Μήλου, Φλώρινας, Λέσβου, Πάρου, Θήρας, Θεσπρωτίας, Ιωαννίνων, Άρτας, Καλύμνου, Ημαθίας, Φθιώτιδας, Κεφαλληνίας Εύβοιας, Ξάνθης, Πρέβεζας, Χανίων, Ρεθύμνου, Δράμας και Τρικάλων.