Τα παλιά χρόνια γάμοι γινόντουσαν και στα σπίτια αντί στην εκκλησία.
Επίσης βαπτίσεις γίνονταν αντί στην εκκλησία, στην κολυμβήθρα, στη θάλασσα και ακολουθούσε γλέντι στην αμμουδιά, με χορούς, τραγούδια και φαγοπότι που κράταγε μέχρι το πρωί. Τα γαϊδουράκια δεμένα στα δέντρα, τραγουδούσαμε όλοι μαζί με το στόμα, συνοδεία καμιά κιθάρα ή βιολί και ακολουθούσαν τα γκαρίσματα των γαϊδάρων, που ήσαν τότε τα μεταφορικά μέσα. Από τον καιρό που ανέλαβε ο αείμνηστος Ιερόθεος τα κατήργησε όλα.
Θυμάμαι μια φορά, στην Μονή Αγίων Αναργύρων, ρίξανε δυο μωρά την ώρα της λειτουργίας και το έθιμο έλεγε όποιος ρίξει το μαντήλι του πάνω στο μωρό θα γίνει νονός. Έτσι μια κυρία πήρε το ένα και το άλλο μια δεσποινιδούλα. Μόλις σχόλασε η εκκλησία ετοίμασαν οι καλόγριες την κολυμβήθρα και λένε του παπά «Εμείς λόγω του πανηγυριού δεν μπορούμε να αναλάβουμε. Κανόνισε παπά μου και τα δυο μωρά στην ίδια κολυμβήθρα χωρίς ν’ αλλάξεις νερό γιατί είμαστε πολύ απασχολημένες και ούτε θα τα ψάλουμε». Αγρίεψε ο παπάς και λέει «Εγώ δυο παιδιά σε μια κολυμβήθρα δεν τα βαφτίζω και χωρίς ψάλτη». Εν τω μεταξύ έβλεπε το ένα μικρό που ήταν σαν παιδοβούβαλο χοντρό, ο παπάς ήταν λιγνός και ακούγοντας εγώ την συζήτηση του λέω «Παπά μου εγώ θα κάνω τον ψάλτη, μην στενοχωριέσαι».
Τέλος τον κατάφερα, άρχισε το μυστήριο, εγώ να φωτογραφίζω, να τραβάω βίντεο και να ψέλνω και την ώρα που πάει ο παπάς να βαφτίσει το μωρό ρωτάει την κουμπάρα «Και το όνομα αυτής;» Τώρα η νονά ή δεν άκουσε καλά ή δεν κατάλαβε και αντί να πει το όνομα του παιδιού, που θα ονόμαζαν Αργυρούλα, είπε το δικό της Μοιρούλα και σηκώνει το παιδί ο παπάς και λέει «Βαφτίζεται η δούλη του Θεού Μοιρούλα». Μόλις το ακούει ο πατέρας του μικρού το βουτάει από τα χέρια του παπά και τρέχει προς την έξοδο φωνάζοντας «Εγώ Αργυρούλα το έταξα και συ μου το λες Μοιρούλα!». Μόλις βγήκε έξω να ο Νικόδημος, τον βλέπει με το παιδοβούβαλο στα χέρια γυμνό και του λέει «Πού πας Χριστιανέ μου, έλα μέσα» και ρωτάει τον παπά «Γιατί δεν έπιασες το όνομα που θέλει ο πατέρας;» και λέει «Εμένα αυτό μου είπε η νονά και αυτό θα βάλω» η δε νονά να οδύρεται και να λέει «Δεν κατάλαβα». Του λέει ο Νικόδημος «Θα το βάλεις Αργυρούλα», ο παπάς ανένδοτος «Εγώ εκείνο έπιασα, εκείνο θα βάλω» «Βρε κάνε εκείνο που σου λέω!» Τότε του λέει «Παίρνεις εσύ την αμαρτία» και λέει ο Νικόδημος «Ναι την παίρνω εγώ» και έτσι τελείωσε η βάφτιση.
Οι δε γονείς του παιδοβούβαλου, από την σύγχυση που πήραν ανέβαλαν το τραπέζι για την άλλη βδομάδα και τους έχασα. Πάνε οι φωτογραφίες, πάει και το βίντεο. Τι να κάνεις, αυτά είναι τα τυχερά του επαγγέλματος, έκανα και τον ψάλτη χωρίς διάφορο…
Στέφος Αλεξανδρίδης
…………………………
Φωτογραφία: Βάφτιση στον Προφήτη Ηλία της Κουβέρτας, στην Ερμιόνη.
………………………………..
Δημοσιεύθηκε στον έντυπο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ στις 18/2/2009 και περιέχεται στο βιβλίο “Έρδι Στέφουα” (εξαντλημένο). Οι ιστορίες του Στέφου θα δημοσιεύονται – μέχρι… εξαντλήσεως – κάθε εβδομάδα από εδώ.
