Mπαράζ φιλόδοξων επενδυτικών κινήσεων με τουριστικό υπόβαθρο
Μία σειρά από κατασκευαστικά έργα με τουριστικό υπόβαθρο πρόκειται να δημιουργηθούν κατά το προσεχές χρονικό διάστημα στην ευρύτερη περιοχή της Ερμιονίδας. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν το πρώην ξενοδοχείο Costa Perla, στην περιοχή Πετροθάλασσα της Ερμιόνης Αργολίδας, όπου όπως είχατε διαβάσει στο Build συνεπενδύουν η οικογένεια Γούτου που έλκει την καταγωγή της από την περιοχή, οι Taconic Capital και Cedar Capital Partners. Η γειτνίαση της ευρύτερης περιοχής με τις Σπέτσες αλλά και το γεγονός ότι βρίσκεται κοντά στην Επίδαυρο, σε συνδυασμό με το φυσικό περιβάλλον που προσφέρει και την μικρή απόσταση που απέχει από την Αθήνα, την έχουν καταστήσει κυρίαρχο επενδυτικό τόπο για σημαντικές επιχειρήσεις διεθνούς βεληνεκούς.
Μπαράζ επενδυτικών κινήσεων – Η περίπτωση της Βερβέροντας
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η περιοχή της Ερμιονίδας έχει 170 χιλιόμετρα ακτογραμμής, όπου τα τελευταία χρόνια έχουν υλοποιηθεί μία σειρά από επενδύσεις οικιστικού αλλά και τουριστικού χαρακτήρα. Επίκαιρο συνεχίζει να παραμένει την ίδια στιγμή το διακύβευμα που αφορά στην προκήρυξη του διαγωνισμού για τη θέση Βερβέροντα που επίσης βρίσκεται στο Πόρτο Χέλι, συνολικής έκτασης 624 στρεμμάτων. Η πρώτη προσπάθεια διενέργειας διαγωνισμού από πλευράς ΤΑΙΠΕΔ το 2016, δεν προχώρησε, διότι εμφανίστηκαν εκκρεμότητες που σχετίζονταν με τον χαρακτήρα το ακινήτου, τις χρήσεις γης και άλλους παράγοντες. Μία δεύτερη προσπάθεια που επρόκειτο να γίνει για να βγει φέτος σε διαγωνισμό φαίνεται ότι πάγωσε ελέω προσφυγών από ισχυρούς κυρίως ιδιοκτήτες μεγάλων ακινήτων στην περιοχή. Να σημειωθεί μάλιστα ότι η περιοχή προσφέρει την δυνατότητα δημιουργία και ιδιωτικού αεροδρομίου για επιβατικά αεροσκάφη.
To πεντάστερο Costa Perla και το Waldorf Astoria του Royal Fund of Abu Dhabi
Ερχόμενοι τώρα στην περίπτωση του Costa Perla θα δημιουργηθεί πεντάστερο ξενοδοχείο καθώς και 10 βίλες προς πώληση. Επιπλέον, το παλιό Ermioni Club αποκτήθηκε από το Royal Fund of Abu Dhabi της βασιλικής οικογένειας του αραβικού και θα γίνει Waldorf Astoria, ένα από τα brands του ομίλου Hilton. Θυμίζουμε ότι το Waldorf Astoria είναι ένα brand, το οποίο θα χρησιμοποιηθεί από τη Hilton και στην περίπτωση των Αθηνών για τους δύο τελευταίους ορόφους των πολυτελών κατοικιών που δημιουργούνται αυτή την περίοδο στο κτίριο όπου στεγαζόταν το διάσημο ξενοδοχείο της πρωτεύουσας. Και στην περίπτωση του πρώην Ermioni Club θα δημιουργηθεί και σε αυτή την περίπτωση ένας συνδυασμός πολυτελούς ξενοδοχείων και πολυτελών κατοικιών.
Ανακατασκευάζονται τα ξενοδοχεία AKS Hinitsa Bay και AKS Porto Heli
Επιπλέον προβλέπεται η ανασύσταση και ανακατασκευή των δύο ξενοδοχείων AKS Hotels στην περιοχή της Χινίτσας και στο κέντρο του Πόρτο Χέλι. Ο λόγο για το AKS Hinitsa Bay και το AKS Porto Heli Hotel, τα οποία σήμερα είναι τεσσάρων αστέρων και μετά την αναβάθμιση και ανακαίνισή τους θα προκύψουν δύο πεντάστερες ξενοδοχειακές μονάδες. Μάλιστα εκτός από την αναβάθμιση των δύο ξενοδοχειακών μονάδων προβλέπεται και η αναβάθμιση του συνεδριακού κέντρου, χωρητικότητας 1.000 ατόμων, το οποίο δημιουργήθηκε το 2010. Εμβληματικότερη όλων των επενδύσεων στην περιοχή είναι το Killada Hills σε συνδυασμό με την ανάπτυξη γηπέδου γκολφ, όπου έως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει οριστική συμφωνία για το ποιος θα είναι ο διαχειριστής της μονάδας που θα δημιουργηθεί. Η πρώτη φάση της επένδυσης για το συγκεκριμένο πολυτελές συγκρότημα θα ολοκληρωθεί φέτος. Θυμίζουμε ότι στην περιοχή ήδη υφίστανται οι πολυτελείς μονάδες Amanzoe και Niki Beach.
Πηγή
Συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Επιμελητήρίου Αργολίδας θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 27 Μαρτίου 2023 και ώρα 20:00 στην αίθουσα συνεδριάσεων του Επιμελητηρίου, με τα παρακάτω θέματα ημερήσιας διάταξης:
ΘΕΜΑ 1°: Ανακοινώσεις-τρέχοντα θέματα.
ΘΕΜΑ 2° : Αίτημα για οικονομική ενίσχυση.
ΘΕΜΑ 3° : Εκθεσιακή δραστηριότητα Επιμελητηρίου.
ΘΕΜΑ 4° :Ενημέρωση για προγράμματα Διαχειριστικής Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων.
Το μικρό καΐκι «Καλλιόπη» είχε πλήρωμα μόλις τρία άτομα μαζί με τον καπετάνιο του Γιάννη Ζαρίφη.
Κέρδιζαν τη ζωή τους εκτελώντας μεταφορές με το ξύλινο ιστιοφόρο για Αίγινα, Πόρο, Ύδρα, Ερμιόνη και Σπέτσες.
Γράφει ο Στέφανος Μίλεσης
Το «Καλλιόπη» ξεκίνησε από τον Πειραιά για το Κρανίδι (το επίνειό του Πόρτο Χέλι), δύο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1932. Το ιστιοφόρο έφερε εκείνη τη μέρα πάνω του δύο ακόμα επιβάτες, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό των ανθρώπων που επέβαιναν στους πέντε.
Μεταξύ Ύδρας και Σπετσών καταλαμβάνει το καΐκι τρομερή τρικυμία. Άνεμοι και θάλασσα βάλθηκαν να το καταπιούν. Το σκάφος χάνοντας πυξίδα και πηδάλιο έμεινε ακυβέρνητο. Όμως οι πέντε αυτοί άνθρωποι είχαν τρόφιμα και νερό μοναχά για μια μέρα. Τα ίχνη τους χάθηκαν, οι μέρες περνούσαν η μια πίσω από την άλλη μέχρι που θεωρήθηκαν χαμένοι στα σίγουρα. Οι οικογένειές τους ξεκίνησαν το μοιρολόγι του θανάτου.
Μέχρι που στις 31 Ιανουαρίου του 1933 η οικογένεια του καπετάν Γιάννη στον Πειραιά, λαμβάνει μια επιστολή από τον μέχρι τότε θεωρούμενο ως «αδικοπνιγμένο» ναυτικό. Σε αυτήν ο καπετάνιος περιγράψει την πολυήμερη περιπέτεια που είχε αυτός και το πλήρωμά του, περιπέτεια που τους οδήγησε αντί του Κρανιδίου που ήταν ο τελικός του προορισμός, στη Βεγγάζη στην Αφρική!
Η επιστολή του Καπετάν Γιάννη ήταν το μοναδικό σημείο ζωής για τον ίδιο και το πενταμελές πλήρωμα του «Καλλιόπη», αφού για περισσότερο από έναν μήνα ήταν εξαφανισμένοι, καθώς ούτε στο Πόρτο Χέλι έφτασαν ποτέ, ούτε στου Πειραιά το λιμάνι από το οποίο ξεκίνησαν επέστρεψαν! Η οικογένεια του Καπετάν Γιάννη μόλις έλαβε την επιστολή από τη Βεγγάζη έτρεξε να ενημερώσει το λιμεναρχείο Πειραιά το οποίο είχε εκδώσει σήμα εξαφάνισης του «Καλλιόπη», το οποίο είχε αποστείλει προς όλα τα λιμεναρχεία των νησιών με την εντολή να αναζητήσουν ίχνη ναυαγίου του ξύλινου ιστιοφόρου.
Και επειδή καμία απάντηση προς το λιμεναρχείο δεν είχε δοθεί, κανένα ίχνος ναυαγίου δεν είχε βρεθεί, τόσο το κεντρικό λιμεναρχείο Πειραιά όσο και οι οικογένειες του πληρώματος και του καπετάνιου, είχαν σχηματίσει την πεποίθηση το πλοιάριο αυτό είχε βυθιστεί αύτανδρο στη θάλασσα και οι ναυτικοί του είχαν χαθεί οριστικά. Ωστόσο επρόκειτο για μια καταπληκτική περιπέτεια της θάλασσας, με αίσιο τέλος, από εκείνες τις ναυτικές ιστορίες που συμβαίνουν, με περιπλανήσεις και περιπέτειες στα κύματα, που φτάνουν να θεωρούνται περισσότερο ως παραμύθια παρά ως πραγματικότητα, ακόμα για μια ιστορία που καταγράφηκε στις εφημερίδες για αληθινή πέρα ως πέρα.
Το καΐκι «Καλλιόπη» ήταν ένα σκαρί μόλις πενήντα τόνων, ακατάλληλο για τις ανοιχτές θάλασσες ειδικά όταν ταξίδευε αδειανό. Στο συγκεκριμένο όμως ταξίδι, εκτός από κενό φορτίου, το καΐκι στερείτο και της απαραίτητης σαβούρας που συνήθως τα σκάφη διαθέτουν, για να μην παραδέρνουν στα κύματα. Κάποια επισκευή θα ακολουθούσε σε καρνάγιο του Πορτοχελίου και η σαβούρα είχε αφαιρεθεί. Και το απλό ταξίδι αυτού του καϊκιού κατέληξε σε περιπλάνηση ημερών στη θάλασσα. Η περιπέτεια που απασχόλησε τον Πειραιά εκείνες τις μέρες, δεν είχε να κάνει μόνο με την επιβίωση πέντε ανθρώπων στην άγρια θάλασσα, αλλά και με το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί άντεξαν χωρίς φαγητό και χωρίς νερό, αφού το αρχικό ταξίδι τους, Πειραιάς – Πόρτο Χέλι διαρκούσε λίγες μόνο ώρες.
Ανάμεσα στους επιβαίνοντες ξεχωρίζει η περίπτωση του ναυπηγοξυλουργού Λειβαδάρα που επιβιβάσθηκε στον Πειραιά για να παρακολουθήσει από κοντά τη συμπεριφορά του ασαβούρωτου καϊκιού στη θάλασσα, καθώς ήταν εκείνος που διατηρούσε το καρνάγιο στο οποίο θα κατέπλεε το «Καλλιόπη» για να υποστεί τις απαραίτητες μετατροπές. Αλλά ακόμα πιο ξεχωριστή ήταν η περίπτωση του ναύτη του Πολεμικού Ναυτικού Μανώλη Κουρελάκη που είχε λάβει οκτώ μέρες άδεια από την υπηρεσία του για να πάει στο πατρικό του σπίτι στο Κρανίδι. Στον Πειραιά κατοικούσε στην οδό Φωτίου Κορυτσάς. Και καθώς δεν είχε χρήματα, επιβιβάσθηκε στο «Καλλιόπη» στο οποίο επρόκειτο να περάσει όχι μόνο και τις οκτώ μέρες αδείας του, αλλά και δύο επιπλέον αυτής, νηστικός και διψασμένος.
 |
| Ο ναύτης του “Καλλιόπη” Μανώλης Κουρελάκης |
Ο Καπετάν Γιάννης στην επιστολή που απέστειλε προς την οικογένειά του έγραψε τα εξής:
«Αναχωρήσαμε την προπαραμονή των Χριστουγέννων αδειανοί από φορτίο και ασαβούρωτοι για το Κρανίδι. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος το απομεσήμερο εκείνο. Μη προβλέποντας κανένα κακό, δεν είχαμε παρά λίγα τρόφιμα. Μας έφταναν και παραπάνω για την κατοπινή ολάκερη μέρα. Από το λιμάνι του Πειραιώς βγήκαμε μια χαρά, ανοίξαμε τα πανιά και πλέαμε με πρίμο καιρό προς το Κρανίδι. Ο ένας ο μούτσος βρισκόταν στο τιμόνι και ο άλλος κάτω από τα ξάρτια στην πλώρη. Εγώ με τον ναυπηγό τον Κυρ Λειβαδάρα και με τον ναύτη τον Κουρελάκη ήμασταν ξαπλωμένοι στη λιακάδα και απολαμβάναμε τον αίθριο καιρό. Εκεί που συζητούσαμε σε μια στιγμή ο Λειβαδάρας μας είπε. Βρε παιδιά στο μουράγιο την ώρα που έμπαινα στο καΐκι στραμπούλιξα το πόδι μου. Τι να πω; Γελάσαμε και οι τέσσερις όταν ακούσαμε τον αόριστο φόβο του.
Το καΐκι πλησίαζε την Ύδρα τις πρώτες εσπερινές ώρες, όταν ο καιρός αίφνης μεταβλήθηκε στο χειρότερο. Η ατμόσφαιρα άρχισε να καλύπτεται από μολυβένια σύννεφα και η θάλασσα να αναταράζεται. Μέσα σε μια ώρα εμαίνετο θάλασσα και ουρανός. Όλοι, και οι πέντε, σηκωθήκαμε στο πόδι και ο καθένας μας κατέβαλε και από μια προσπάθεια για να συγκρατηθούμε στα ξάρτια. Η νύχτα που ακολούθησε ήταν τρομερή. Το πλοιάριο σαν καρυδότσουφλο εφέρετο δώθε κείθε από τα μανιασμένα κύματα που άρχισαν να σαρώνουν το κάθε τι πάνω στο κατάστρωμα. Ώρες ολάκερες ξάγρυπνοι και εξαγριωμένοι κρατιόμασταν απεγνωσμένα από τα άλμπουρα, ενώ προσπαθούσαμε συνάμα να συγκρατήσουμε τα πανιά που ξετινάζονταν και στριφογύριζαν. Εκεί κατά την αυγή, μια δίνη θάλασσας και ανέμου, που δημιουργήθηκε ξέσχισε το μπροστινό μας πανί και έσπασε το τσιμπούκι του φλόκου. Το καΐκι γέρνοντας τρομαχτικά προς τα αριστερά, απειλήθηκε με άμεση ανατροπή.
 |
| 1926 – Ιστιοφόρα στο λιμάνι του Πειραιά |
Διέταξα το ναυπηγό με το ναύτη του πολεμικού ναυτικού –καθώς στην ουσία ήταν επιβάτες- να κατέβουν στο αμπάρι για να χρησιμεύσουν με το βάρος τους ως σαβούρα! Λίγο αργότερα ένα τεράστιο κύμα που έσκασε πάνω στο καΐκι και το κατακάλυψε, έσπασε το τιμόνι και αχρήστευσε την πυξίδα. Από τι στιγμή εκείνη η «Καλλιόπη», άλλαξε πορεία και παραδομένοι όλοι μας στα κύματα και στον άνεμο ακολουθούσαμε τη δική τους ανεξέλεγκτη πορεία. Με το μεσιανό πανί καταξεσχισμένο, τραβούσαμε πάντα προς τα ανοικτά. Απελπισμένος κατέβηκα και εγώ στο αμπάρι, και μόνο οι δύο μούτσοι επέμεναν να στέκουν πάνω στο κατάστρωμα καθώς πίστευαν ότι μπορούσαν να προσανατολισθούν για το πού βρισκόμασταν. Μα του κάκου! Στεριά πουθενά δεν φαινόταν, παρά μόνο η ανταριασμένη θάλασσα και ο ουρανός φορτωμένος από μαύρα σύννεφα.
Ήρθε και το σκοτάδι της δεύτερης νύχτας. Πουθενά να κολλήσει ύπνος σε κανέναν! Όλοι μας πλέον στο μόνο που προσδοκούσαμε ήταν στην καλυτέρευση του καιρού. Πάει κι αυτή η νύχτα και ήρθε η τρίτη μέρα. Παρά την αγωνία και το στομάχι που είχαμε όλοι μας κενό, αναζητούσαμε για τροφή και βρήκαμε μόνο μερικά ξεροκόμματα. Νερό όμως δεν υπήρχε, για αυτό κι όσοι δεν άντεχαν ήπιαν στο τέλος θάλασσα. Πέρασαν άλλες τέσσερις ημέρες με ηπιότερο βέβαια κυματισμό, μα με αγωνιώδεις ώρες. Και οι πέντε είχαμε σωριαστεί στο αμπάρι από την κούραση. Το πρωί της έβδομης μέρας αντιληφθήκαμε να παραπλέει ένα ιταλικό φορτηγό. Σερνόμενοι πάνω στο κατάστρωμα κάναμε διάφορα σινιάλα, που τελικά προκάλεσαν την προσοχή του καπετάνιου του καραβιού που έπλευσε πλησίον μας. Κατέβασαν τις βάρκες τους και ανέβηκε στο σκάφος μας ο δεύτερος Ιταλός πλοίαρχος. Η πρώτη κουβέντα που ανταλλάξαμε ήταν το πού βρισκόμασταν. Λάβαμε την απάντηση ότι βρισκόμασταν στο Λιβυκό πέλαγος, 90 μίλια μακριά από τις δυτικές ακτές της Κρήτης.
 |
| 1931 – Ιστιοφόρα στο Πασαλιμάνι με αναρτημένη τη μαύρη σημαία |
Μας δόθηκαν αρκετές τροφές και νερό και μας τοποθέτησαν ένα τιμόνι που το είχανε ρεζέρβα. Ύστερα από αυτή τη βοήθεια το ιταλικό σκάφος απομακρύνθηκε και εμείς με την «Καλλιόπη» τράβηξε πορεία για την Κρήτη. Με αναστηλωμένο το ηθικό μας πλέον τραβήξαμε προς το νέο μας προορισμό. Όμως τη νύχτα που ακολούθησε, χωρίς να διαθέτουμε πυξίδα, χάσαμε και πάλι την πορεία μας και μέσα στο σκοτάδι και την κακοκαιρία, λάβαμε αντίθετη κατεύθυνση. Μετά από διήμερο ταξίδι αντικρίσαμε μια ακτή και κατορθώσαμε να την προσεγγίσουμε. Αρχικά νομίζαμε ότι ήταν η Κρήτη. Όταν όμως διακρίναμε να κυκλοφορούν στην ακτή άνθρωποι μαύροι, ξαφνιαστήκαμε, τα χάσαμε. Παρά λίγο να τρελαθούμε! Τρομοκρατημένοι δεν τολμούσαμε να δέσουμε κάβο εκεί. Ανοιχτήκαμε και πάλι στο πέλαγος μέχρι που συναντήσαμε ένα άλλο ιταλικό πλοίο, το «Καγλιάτι» του οποίου ο καπετάνιος, ύστερα από τις πολλές παρακλήσεις μας, δέχθηκε να προσδέσει το σκάφος μας και να μας σύρει έως τη Βεγγάζη. Ο εκεί Έλληνες υποπρόξενος ανέλαβε στη συνέχεια να μας περιθάλψει».
Το «Καλλιόπη» με τη φροντίδα πάντοτε του Έλληνα υποπρόξενου, έχοντας πάνω της τους πέντε χαμένους ναυτικούς, επέστρεψε στην Ελλάδα, όχι μόνο του, αλλά κατόπιν της απαραίτητης ρυμούλκησης, για να είναι όλοι σίγουροι ότι το μικρό καΐκι θα φτάσει με ασφάλεια στον Πειραιά.
Η περιπέτεια του «Καλλιόπη» στα κύματα είχε κρατήσει δέκα μερόνυχτα. Όμως η αποστολή της επιστολής του καπετάνιου από τη Βεγγάζη μέχρι την άφιξή της στην οικογένειά του στον Πειραιά, είχε προσθέσει κι άλλες μέρες αγωνίας μέχρι που άπαντες είχαν πειστεί για τον ολοκληρωτικό χαμό του σκάφους με τους ανθρώπους που επέβαιναν πάνω του.
Ήταν κάπου στα 1965, που ο Χελιώτης ψαράς Κυριάκος Χαρακόπουλος, γνωστός με το προσωνύμιο «Μαριδάς», αγόρασε ένα τρίκυκλο για να μπορεί να μεταφέρει και να εμπορεύεται τα ψάρια και πέραν του Πορτοχελιού.
Ξεκίνησε λοιπόν τα δρομολόγια Πορτοχέλι – Κρανίδι και η δουλειά πήγαινε καλά. Έτσι κι εκείνη την μοιραία μέρα, αφού φόρτωσε το τρίκυκλο με τις ψαροκασέλες, πήρε δίπλα του για παρέα την κυρά Γιαννούλα, τη γυναίκα του και κίνησαν να πάνε να πουλήσουν το εμπόρευμα στο Κρανίδι.
Είχαν φτάσει στο γεφυράκι του Τσοκανά (εκεί που είναι σήμερα η διασταύρωση για τον «Κρητικό»), όταν ένα Volvo Amazon, που οδηγούσε ο μεγαλοδικηγόρος των Αθηνών Βασίλης Οικονομίδης, ερχόμενο με μεγάλη ταχύτητα από το Πόρτο Χέλι, από κακό υπολογισμό, έπεσε επάνω τους. Αλλού το τρίκυκλο, αλλού οι επιβάτες, αλλού τα ψάρια!
Διαβάστε ΕΔΩ όλη την ιστορία
Η αρχαία πόλη των Αλιέων, γνωστή και ως «Πόλη της Πορφύρας»
Εάν κάποιος σας έλεγε ότι υπάρχουν δύο «θαμμένοι ναοί» αφιερωμένοι στον Θεό Απόλλωνα, μέσα στη λάσπη κάτω από τη στάθμη της θάλασσας, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να αμφιβάλλατε. Και σίγουρα αυτό που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση είναι η τοποθεσία στην οποία βρίσκεται, ένα διάσημο μέρος μόλις 2μιση ώρες από την Αθήνα.
Εάν όμως σας μιλούσε για το μέρος που βρίσκεται, θα σαστίζατε με το πόσα δεν γνωρίζετε για έναν τόπο που βρίσκεται τόσο κοντά στην Αθήνα, και σίγουρα πολλοί από εσάς έχετε επισκεφτεί.
Ο λόγος για το κοσμοπολίτικο Πόρτο Χέλι, το οποίο είναι χτισμένο στα ερείπια του αρχαίου οικισμού των Αλιέων, και πήρε το όνομά του από τους παλιούς κάτοικους του τόπου που ήταν αλιείς πορφύρας, καθώς και τεχνίτες στην επεξεργασία της ομώνυμης χρωστικής. Ουσιαστικά πρόκειται για μια σταδιακή γλωσσική παραφθορά του ονόματος, σε Χαλιείς και εν συνεχεία σε Χέλι, ενώ πήρε το προσωνύμιο «Πόρτο», γιατί διέθετε λιμάνι.
Η αρχαία πόλη των Αλιέων, γνωστή και ως «Πόλη της Πορφύρας» ήταν κτισμένη ακριβώς απέναντι από τον σημερινό οικισμό, και η Ακρόπολη της βρισκόταν στην κορυφή του λόφου. Βέβαια, ο κόλπος του Χελιού ήταν τότε διαφορετικός, με τη θάλασσα να φτάνει πολύ πιο μέσα, γι’ αυτό και μέρος της πόλης, ιδιαίτερα οι δύο ναοί του Απόλλωνα, βρίσκονται σήμερα στον βυθό, αλλά σε μικρό και προσιτό βάθος.
Όσο για το σημερινό Πόρτο Χέλι, με την ιδιαίτερα αναπτυγμένη τουριστική του υποδομή, έχει καταφέρει επάξια να κερδίσει τον τίτλο «Ριβιέρα της Πελοποννήσου». Και δεν υπάρχει μονάχα ένας λόγος για αυτόν τον χαρακτηρισμό. Πρόκειται για ένα φυσικό κλειστό όρμο με πολύ μεγάλη χωρητικότητα, σε απόσταση 85 χλμ από το Ναύπλιο, στα νότια του νομού Αργολίδος, ο οποίος κατακλύζεται καθημερινά από διαφόρων ειδών ιστιοπλοϊκά σκάφη, θαλαμηγούς καθώς και υπερπολυτελή γιοτ. Πλαισιωμένος από πανέμορφες καλόγουστες βίλες και φημισμένα πολυτελή θέρετρα, εναρμονίζεται τέλεια με τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της περιοχής.
Ταξιδεύοντας σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, πάντα θα συναντήσεις εκκλησάκια και μονές που σίγουρα θα σου τραβήξουν το ενδιαφέρον.
Το καθένα με τη δική του ιστορία ή χτισμένο σε μια ιδιαίτερη τοποθεσία. Αυτό συμβαίνει και με ένα εκκλησάκι που βρίσκεται στη μικρή σπηλιά Διδύμων στην Αργολίδα. Αν το επισκεφθείς ή ακόμη κι αν δεις φωτογραφίες το σίγουρο είναι ότι το συναίσθημα που θα σου προκληθεί είναι δέος. Και θα υποσχεθείς στον εαυτό σου ότι δεν αρκεί επίσκεψη μόνο μια φορά. Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην μικρή σπηλιά Διδύμων είναι μόνο η αφορμή για να επισκεφθείς την Αργολίδα και να γνωρίσεις τις ομορφιές της.
Η μικρή σπηλιά των Διδύμων βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό της Αργολίδας. Πρόκειται για ένα όμορφο και ήσυχο χωριό το οποίο απλώνεται στο κέντρο μιας μικρής πεδιάδας με από ψηλά βουνά από τη μια πλευρά και πιο χαμηλά από την άλλη. Και φυσικά το διάσημο αξιοθέατο είναι οι σπηλιές και όχι άδικα. Το ένα τεράστιο κοίλωμα βρίσκεται στην πλαγιά του βουνού βορειοδυτικά του χωριού και οι ντόπιοι το αποκαλούν Μεγάλη Σπηλιά.
Αυτό το κοίλωμα, όπως επίσης και το δεύτερο που είναι το μικρότερο μικρότερο, η Μικρή Σπηλιά, ανοίγεται στην επιφάνεια του εδάφους με αποτέλεσμα να μη γίνεται ορατό αμέσως. Και τα δύο κοιλώματα έχουν προέλθει από την καθίζηση του εδάφους. Οι ερευνητές και οι αρχαιολόγοι αναφέρουν ότι εξετάζοντας την περιοχή, διαπίστωσαν ότι σε αυτό τον τόπο τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης ζωής παρουσίας χρονολογούνται από την Ύστερη Νεολιθική Εποχή. Μιλάμε δηλαδή για την περίοδο 4.000-2.800 π.Χ.
Ο γνωστός περιηγητής της αρχαιότητας Παυσανίας έγραψε κατά τη διάρκεια του 2ου αι. π.Χ. έγραψε για τα Δίδυμα: …χωρίον δε έτερον, ο Διδύμους ονομάζουσι,…ένταύθα εστί μέν ιερόν Απόλλωνος , έστί δε Ποσειδώνος επί δε αυτοίς Δήμητρος. Αγάλματα δε ορθά λίθου λευκού. Δηλαδή άλλο χωριό που το ονομάζουν Δίδυμους,… εδώ υπάρχει ιερό του Απόλλωνα και του Ποσειδώνα και πίσω από αυτά της Δήμητρας. (υπάρχουν) και αγάλματα όρθια από λευκή πέτρα.
Το εντυπωσιακό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου
Εκεί, λοιπόν, σε αυτή τη σπηλιά βρίσκεται και ένα εκκλησάκι που δεν γίνεται να μην το θαυμάσεις. Ο λόγος για το εντυπωσιακό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου. Ένα εκκλησάκι κυριολεκτικά χτισμένο μέσα στα βράχια. Λαξευμένο με μεγάλη προσοχή δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Μέσα στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου υπάρχουν επιγραφές με Λατινικούς χαρακτήρες, μία ιστορική επιγραφή που σημειώνει το πέρασμα του Θωμά του Παλαιολόγου, Ηγεμόνα της Πελοποννήσου καθώς επίσης και μία παλιά πέτρινη κολυμβήθρα.
Ο παππούς μου, ο καπετάν Γιάννης ο Πίλουρης από το Χέλι είχε το παρατσούκλι Σιν Πίλουρης (που σημαίνει στα αρβανίτικα Άγιος Πίλουρης )
Τώρα, να δούμε πώς απόκτησε το παρατσούκλι του Αγίου. Ταξίδευαν από τη Μασσαλία για τις Σπέτσες – πάντα με πανιά – μεγάλο ταξίδι, λογγάδο (μακρινό).
Ο παππούς ήταν μεγάλος καλαμπουρτζής. Το καλαμπούρι ήταν μέσα στη ζωή του. Καθώς περνούσαν τον φοβερό Κάβο Μαλιά* είχε πια νυχτώσει.
Μην έχοντας τι άλλο να κάνει, πήρε μία μπαρούμα**, την έδεσε από την πλώρη και την τράβηξε από το πλάι του σκάφους.
Γύρισε, τότε, και είπε στο πλήρωμα:
«Παιδιά, το πλοίο πηγαίνει πολύ αργά. Θα πέσω να πάω κολυμπώντας!»
Βράδυ χωρίς φεγγάρι, όπως ήταν, δίνει μία και πηδάει στη θάλασσα, τραβώντας το σχοινί.
Ενώ οι άλλοι έτρεχαν προς την πρύμη, ο παππούς πήγε και ανέβηκε στο δίχτυ στο τσιμπούκι της πλώρης
Καλοκαίρι ήταν, στέγνωσαν τα βρεγμένα ρούχα και άραξε εκεί. Οι άλλοι νόμισαν ότι ο παππούς αυτοκτόνησε.
Περνώντας πριν το φανάρι των Σπετσών την άλλη μέρα, το βράδυ, έριξε πάλι βουτιά και κολυμπώντας βγήκε έξω. Πήγε στο σπίτι του, φόρεσε καθαρά ρούχα και περίμενε να πλατιγάρει*** τό πλοίο. Βγαίνοντας έξω οι ναυτικοί δήλωσαν στον τότε Λιμενάρχη ότι, δυστυχώς, ο Πίλουρης αυτοκτόνησε.
Τότε παρουσιάστηκε ο παππούς φωνάζοντάς τους:
«Άντε ρε παιδιά, σας περιμένω από χθες! Τι γίνατε;»
Όλοι έκαναν το σταυρό τους και από τότε, όταν αναφέρονταν σ’ αυτόν, χρησιμοποιούσαν τη φράση… Άγιε Πίλουρη!
Βαγγέλης Πίλουρης
* «Μαλέαν δε κάμψας επιλάθου των οίκαδε» (Σαν αποφασίσεις να περάσεις τον Μαλέα ξέχασε πως έχεις οικογένεια)… Στράβων
«Τις φουρτούνες του Κάβο Μαλιά δεν τις κάνουν ανέμοι… Τις κάνουν τα στοιχειά.» Ανδρέας Καρκαβίτσας στα «Λόγια της πλώρης»
**Μπαρούμα: Παλαμάρι που χρησιμοποιείται για δέσιμο ή ρυμούλκηση πλοίων
*** Πλατιγάρει το πλοίο: Περνάει από έλεγχο των Αρχών.
Η Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης, Ερμιονίδας και Τροιζηνίας με τον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πόρτο Χελίου διοργανώνουν 4ημερες θρησκευτικές εκδηλώσεις με τίτλο: Ευαγγελίστρια 2023.
Αναλυτικά το πρόγραμμα:
Την πρόσληψη 10 υπαλλήλων προωθεί ο δήμος Ερμιονίδας, μέσω ΑΣΕΠ.
Το νέο προσωπικό θα υπογράψει 8μηνη σύμβαση εργασίας, η οποία δεν παρατείνεται ούτε ανανεώνεται.
Οι υποψήφιοι/ες όλων των ειδικοτήτων πρέπει να είναι ηλικίας από 18 έως 67 ετών και κατ’ εξαίρεση, έως 70 ετών, όσοι έχουν συμπληρώσει το εξηκοστό έβδομο (67ο) έτος της ηλικίας και δεν έχουν συνταξιοδοτηθεί από το δημόσιο ταμείο ή άλλον ασφαλιστικό φορέα.
Θα προσληφθούν απόφοιτοι Δευτεροβάθμιας και Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης.
Ημερομηνία Λήξης: 20/03/2023
ΔΕ Χειριστών Μηχανημάτων Έργου (JCB) [Εποχικό Προσωπικό] 1
ΔΕ Ηλεκτρολόγων 1
ΔΕ Οδηγών Απορριμματοφόρων [με κάρτα] 3
ΥΕ Συνοδών Απορριμματοφόρων 5
Ολόκληρη η προκήρυξη
