Τα τρικ του Φωτογράφου – μέρος 2ον (Ιστορίες & Φωτογραφίες Του Στέφου)

Ο φωτογράφος πριν πενή­ντα – εξήντα χρόνια ήταν απολύτως απαραίτητος. Τότε δεν υπήρχαν φωτο­γραφικές μηχανές ενώ τώρα και η «κουτσή Μα­ρία» έχει μηχανή και δεν έχει ανάγκη το… πουλά­κι του φωτογράφου.

Άλλη μια φορά, τα παιδιά του Κρέστα από το Πορ­τοχέλι, είχαν σκοτώσει έναν μεγάλο πελεκάνο, το άνοιγμα των φτερών του ήταν τέσσερα μέτρα. Τον έδωσα στον Πέτρο Λουκά, μου τον βαλσάμωσε και ποιος δεν έδωσε τον οβο­λό του να φωτογραφηθεί με το πτηνό; Από τις Σπέ­τσες μέχρι το γήπεδο του Ερμή στην Ερμιόνη.

Σπέτσες, Νοέμβριος του 1957

Θυμάμαι, χρόνια τώρα πριν τον πόλεμο, με πήρε ο πατέρας μου και πήγα­με στο Λεωνίδι, σε ένα πανηγύρι. Βράδιασε και κόσμος πολύς και κατάλυ­μα να μείνουμε πουθενά, όπου μας είπαν «αν θέλε­τε σ’ αυτό το σπίτι μπορεί­τε να μείνετε αλλά βγαίνουν φαντάσματα. Αν δεν φοβόσαστε…» Ο πατέρας μου Μικρασιάτης άφοβος, μείναμε. Το πρωί μαζεύτη­κε ο κόσμος να δει αν μας φάγανε τα φαντάσματα. Τρίβαν τα μάτια τους όταν μας είδαν, όπου μάθαμε πως ύστερα από ένα μήνα πουλήθηκε το σπίτι! Την άλλη μέρα ξεκινήσαμε για τα Τσιτάλια, ένα χωριό του Λεωνιδίου. Ο κόσμος πολύς, η εκκλησία μικρή, ο παπάς μόνος του για­τί τον ψάλτη τον είχε πιάσει… κόψιμο και δεν μπο­ρούσε να πάει. Ο πατέρας μου, χρόνια ψάλτης, βρή­κε την ευκαιρία και η λει­τουργία βγήκε μια χαρά και ο παπάς πριν τελειώ­σει, καθώς έμαθε πως ήλ­θαμε και από τις Σπέτσες, βγάζει λόγο και λέει στους χριστιανούς: «Αγαπητοί μου χριστιανοί, ο άνθρω­πος αυτός, που ήλθε από τα πέρατα της οικουμένης και με τη φωνή του ελάμπρυνε το πανηγύρι μας και ο οποίος τυγχάνει να είναι και φωτογράφος, ένα σας λέω: Αλί και τρις αλί σε όποιον δεν βγάλει το πορτρέτο του!» Ο κό­σμος πριν από τον πόλε­μο, αγράμματος ων, φο­βήθηκε το «αλί και τρις αλί» και μόλις τελείωσε η εκκλησία έκανε ουρά ποιος να πρωτοβγάλει το πορτρέτο του. Οι πιο πολλοί ήσαν με γκλίτσες και ακόμα υπήρχαν φου­στανέλες, βάλαμε και ένα νούμερο σε έναν τράγο, που κληρώσανε και μας έπεσε εμάς και με τα λε­φτά που πήραμε αγορά­σαμε και ένα μικρό του­λούμι τυρί…

Με παρέα από τα Δίδυμα

Η πενία τέχνας κατεργά­ζεται, φτώχια παντού και μετά τον πόλεμο ρολόγια χειρός δεν υπήρχαν. Τότε εγώ βρήκα τρία ρολόγια χαλασμένα και τρία ζεύ­γη γυαλιά ηλίου και άρχι­σα να τους τα φοράω και να βγάζουν φωτογραφίες με το χέρι στον ώμο του άλλου για να φαίνεται ότι έχει ρολόι. Αλλά τα γυα­λιά τι τα θέλανε, τω καιρώ εκείνω, βγαίνανε σαν… στραβοί στον Άδη αλλά ήταν τότε στη μόδα, όπου εδούλεψα καλά. Επίσης, όταν αγόρασα μια βέσπα, ποιος νέος δεν είχε βγάλει φωτογραφία με τη βέσπα μου. Μέσα σ’ ένα μήνα έβγαλα τα λεφτά της βέσπας. Άλλη ιδέα για να βγάζω τον οβολό ήταν τότε που η εταιρεί­α KODAK μου είχε στείλει δυο κούκλες σε φυσικό μέγεθος. Ερχόντουσαν, λοιπόν και τις αγκαλιάζα­νε και στέλναν στους φί­λους ναυτικούς να δουν τη… νέα γκόμενα!

Στέφος Αλεξανδρίδης

Η λεζάντα της φωτογραφίας του άρθρου: Ο Στέφος εν μέσω του Ανδρέα Πουλή και του Αντώνη Υφαντίδη

Δημοσιεύθηκε στον έντυπο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ στις 22-10-2008 και περιέχεται στο βιβλίο “Έρδι Στέφουα” (εξαντλημένο).  Οι ιστορίες του Στέφου θα δημοσιεύονται – μέχρι… εξαντλήσεως – κάθε Παρασκευή από εδώ.

Διαβάστε και:Τα Τρικ Του Φωτογράφου (Μέρος 1ον)

 

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on skype
Share on whatsapp
Share on email
Ακολουθήστε το infognomonpolitics.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις που αφορούν τα εθνικά θέματα, τις διεθνείς σχέσεις, την εξωτερική πολιτική, τα ελληνοτουρκικά και την εθνική άμυνα.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ