Οι Ιστορίες του Στέφου ξανά από τον ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ

Τον Σεπτέμβριο του 2008, ο Στέφος Αλεξανδρίδης, ο φωτογράφος – μύθος της Ερμιονίδας (και του Αργοσαρωνικού), με επισκέφθηκε στο γραφείο του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ, που διατηρούσα στο Κρανίδι,

πάνω από το Φαρμακείο της κας Γιώτας Μουδάκη – Φασιλή. Ήρθε για να υλοποιήσουμε μια παλιότερη ιδέα του, να δημοσιεύσουμε στην εφημερίδα μου ιστορίες που είχε ζήσει ή ακούσει κατά την εξηντάχρονη καριέρα του, πλαισιωμένες με τις αντίστοιχες φωτογραφίες, που είχε τραβήξει ο ίδιος (ή κάποιος δικός του με αυτόν πρωταγωνιστή).

Θα πρέπει να τονίσω πως ο φωτογράφος Στέφος, μέσα από τα πρόσωπα – πρωταγωνιστές των πλάνων που τραβούσε, κατέγραφε, ουσιαστικά ως λαογράφος, στιγμές και πτυχές της καθημερινής ιστορίας της επαρχίας, και επίσης πως σφραγίζοντας τις φωτογραφίες του στο πίσω μέρος, ανέγραφε τον τόπο (π.χ. Κρανίδι, Κοιλάδα, Ερμιόνη, κ.λ.π.) και την ημερομηνία που τις τράβηξε.

Ξεκινήσαμε τις δημοσιεύσεις στο φύλλο της 1ης Οκτωβρίου και από την πρώτη στιγμή η ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού της επαρχίας ήταν μεγάλη. Κάπου τον Δεκέμβριο άρχισε να μου φέρνει όχι μόνο την ιστορία της επόμενης εβδομάδας με τις φωτογραφίες της αλλά τρεις – τέσσερις μαζεμένες, κάθε φορά. Και μου εξήγησε το λόγο:

-Αν τύχει και πεθάνω, εσύ να συνεχίσεις να δημοσιεύεις τις ιστορίες μου. Σου έχω γράψει αρκετές και συνεχίζω να σου γράφω!

Δεν θέλησα να δώσω βάση στην μακάβρια αυτή δήλωσή του, κανείς μας δεν θέλει να σκέφτεται το κακό. Να όμως, που την Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009 έφτασε το μήνυμα πως ο Στέφος είχε εισαχθεί επειγόντως στην Καρδιολογική κλινική του Νοσοκομείου Ναυπλίου. Πήγα και τον είδα, την ίδια μέρα και την επομένη. Τον συντρόφευε η σύζυγός του η κυρία Ευγενία. Την Τετάρτη, όμως, που ξαναπήγα, το κρεβάτι του ήταν άδειο…

Κατά την δημοσίευση των ιστοριών του χρησιμοποιούσα ως υπέρτιτλο το αρβανίτικο «έρδι Στέφουα» (ήρθε ο Στέφος) από μιαν ατάκα που υπήρχε στην πρώτη ιστορία (Στο καφενείο του Παριώτη). Στο Κρανίδι, μετά το μοιραίο, αναζήτησα τον Βασίλη Λαδά να μου πει πώς είναι στα αρβανίτικα το «Ο Στέφος έφυγε» και το έγραψα στο αποχαιρετιστήριο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας: «Στέφουα ίκου»…

Ο Στέφος μπορεί να έφυγε, όμως, χάρη στην πρόβλεψή του, οι ιστορίες του συνέχισαν να μας συντροφεύουν για αρκετό καιρό ακόμη. Χάρη στην πρωτοβουλία του κοινού μας φίλου Τάσου Λάμπρου, που τότε μοιραζόμασταν το ίδιο γραφείο και ήταν μπροστά στις επισκέψεις του Στέφου, μπόρεσε να υλοποιηθεί και η υπόσχεση που του είχα δώσει: Να βγουν οι ιστορίες του σε βιβλίο, για να μην χαθούν. Το βιβλίο τυπώθηκε, λοιπόν, σε 500 αντίτυπα και μοιράστηκε ΔΩΡΕΑΝ. Έγινε ανάρπαστο και έχει εξαντληθεί προ πολλού…

Γι’ αυτό, σκέφθηκα να αρχίσω από εδώ να δημοσιεύω, κάθε εβδομάδα και μια από τις ιστορίες του.

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας