Ένα τραγούδι για τα Μανδράκια Ερμιόνης

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί,

πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο,

παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή,

της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω.

 

Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί,

σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι,

να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή,

με μένα καπετάνιο στο δοιάκι.

 

Ο ήλιος τα Μανδράκια να κερνά

χωρίς να τσιγκουνεύεται, το φως του

και η βαρκούλα το μπογάζι να περνά

της Ύδρας, κι από ‘κει ρότα τ’ αγνώστου.

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας